Σοβαρές ενδείξεις για κακομεταχείριση ή και οικονομικές ατασθαλίες στα έργα που πραγματοποιεί το Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου με αιχμή την κατασκευή της δομής στη Μαλακάσα, απώλεια μεγάλου μέρους των ευρωπαϊκών κονδυλίων λόγω αδράνειας και έλλειψης σχεδιασμού, αλλά και ανεδαφικούς σχεδιασμούς και υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα καταλογίζει στην κυβέρνηση διαβαθμισμένο έγγραφο διεθνούς οργανισμού που αποκαλύπτει η «Καθημερινή».
Σύμφωνα με την αποκάλυψη της εφημερίδας («Αδράνεια και κακοδιαχείριση», Τάνια Γεωργιοπούλου), η νέα δομή της Μαλακάσας κοστολογήθηκε με υπέρογκο ποσό συγκρινόμενο με ανάλογα έργα που έχει χρηματοδοτήσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Το έγγραφο διαψεύδει τους ισχυρισμούς του υπουργού Νότη Μηταράκη ότι το υπέρογκο κόστος οφείλεται στον επείγοντα χαρακτήρα του. Επισημαίνει ότι το κόστος για έργο που φτιάχτηκε σε ανάλογο διάστημα επτά ημερών ανήλθε σε 270 ευρώ ανά ωφελούμενο, έναντι 3.900 ευρώ ανά ωφελούμενο στη Μαλακάσα.
Πρόκειται βέβαια για τον διαγωνισμό με μία μόνο εταιρεία και κόστος αρκετών εκατομμυρίων ευρώ, τον οποίο υλοποίησε ο προϊστάμενος της τεχνικής υπηρεσίας του υπουργείου, μετακλητός κατά παρέκκλιση, και μάλιστα πριν δημοσιευτεί το ΦΕΚ του διορισμού του. Το ζήτημα το είχε αποκαλύψει μεταξύ άλλων η «Εφ.Συν.» και είχε αποτελέσει αντικείμενο σφοδρών επικρίσεων προς τον κ. Μηταράκη στη Βουλή από την αντιπολίτευση, κατά τη διάρκεια της συζήτησης του τελευταίου νομοσχεδίου του υπουργείου.
Σύμφωνα με την Καθημερινή, το έγγραφο αποτελεί κόλαφο και για την εξαγγελθείσα ρητορική και τους ανεδαφικούς σχεδιασμούς του κυρίου Μηταράκη: «Το υπουργείο Μετανάστευσης εξαγγέλλει πράγματα που δεν μπορούν αν πραγματοποιηθούν και τα οποία δεν έχουν ρεαλιστική βάση σε σχέση με την υφιστάμενη κατάσταση τονίζει ο διεθνής οργανισμός στην παρέμβασή του, όπως για παράδειγμα ότι όλες οι νέες δομές που θα δημιουργηθούν θα είναι "κλειστές" ή ότι μεγάλος αριθμός αιτούντων άσυλο θα μεταφερθεί από τα νησιά και μάλιστα εν μέσω της πανδημίας του κορονοϊού ή ότι δομές φιλοξενίας θα κλείσουν έως το τέλος του έτους».
Καταπέλτη αποτελεί το έγγραφο και για τις εξαγγελθείσες εξώσεις των αναγνωρισμένων προσφύγων από τα καμπ και τα διαμερίσματα, τις οποίες έχει προγραμματίσει το υπουργείο για την ερχόμενη εβδομάδα, δημιουργώντας φόβους ότι θα γεμίσουν πάρκα και πλατείες της Αθήνας και άλλων πόλεων από άστεγους πρόσφυγες.
«Δεν μπορείς να εκτιμάς ότι θα φύγουν 15.000 άτομα από τις δομές φιλοξενίας χωρίς να υπολογίζεις πού θα πάνε όλοι αυτοί, γιατί θα καταλήξουν στις πλατείες», σημειώνει το έγγραφο. «Την ίδια στιγμή που δεν υπάρχει καμία στρατηγική για το μέλλον, παρουσιάζεται ότι όλα είναι υπό έλεγχο», επισημαίνει το δημοσίευμα της εφημερίδας.
Ψυχογιός: «Έγιναν και οι διεθνείς οργανισμοί ΣΥΡΙΖΑ κ. Μηταράκη;»
Παρέμβαση στο θέμα έκανε ο αρμόδιος τομεάρχης του ΣΥΡΙΖΑ, Γιώργος Ψυχογιός. Με δήλωσή του καλεί τον κ. Μηταράκη να πάρει επιτέλους θέση και να άρει τις πολλές αδικίες που έχουν προκύψει τόσο από τα νομοθετήματα της Ν.Δ., όσο και από την αποτυχημένη και χωρίς διαφάνεια πολιτική που ασκεί η κυβέρνηση στο προσφυγικό.
Σημειώνει πως σύμφωνα με το δημοσίευμα της «Καθημερινής», έχει αποσταλεί από Διεθνή Οργανισμό που δραστηριοποιείται στην Ελλάδα απόρρητη έκθεση - κόλαφος προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, κατά του σχεδιασμού και των πρακτικών του Υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου.
Ο κ. Ψυχογιός τονίζει πως το ρεπορτάζ κάνει λόγο για κακοδιαχείριση των κονδυλίων, για παραβίαση δικαιωμάτων, για αδιαφορία της Κυβέρνησης που εξαγγέλλει εξώσεις χιλιάδων στις επόμενες ημέρες χωρίς να υπολογίζει τις επιπτώσεις, αλλά και για το φιάσκο των «άσχετων με το αντικείμενο» μετακλητών που έχουν διοριστεί. Κάνει όμως αναφορά και στις μη ρεαλιστικές εξαγγελίες του Υπουργού, ότι θα προχωρήσει σε άμεση αποσυμφόρηση των νησιών χωρίς να έχει δημιουργήσει νέες θέσεις στην ενδοχώρα, μη λαμβάνοντας παράλληλα υπόψη «πόσο δύσκολες είναι οι επιστροφές στην πραγματικότητα».
Σύμφωνα πάντα με τον κ. Ψυχογιό, όλο το τελευταίο διάστημα έχουμε κι εμείς διατυπώσει αντίστοιχα ερωτήματα με πληθώρα κοινοβουλευτικών και δημόσιων παρεμβάσεων. Όμως ο κ. Μηταράκης αρνείται να απαντήσει. Τώρα, με δεδομένη την έκθεση που έχει στα χέρια της η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα πρέπει να δώσει εξηγήσεις και να πάρει πίσω τις διατάξεις και τις πολιτικές που παραβιάζουν το Ευρωπαϊκό και Διεθνές Δίκαιο, την εγκαθίδρυση παράλληλης διοικητικής δομής από μετακλητούς που υπογράφουν αναθέσεις εκατομμυρίων χωρίς λογοδοσία και τη διαχείριση του προσφυγικού που προσβάλει αιτούντες άσυλο, τοπικές κοινωνίες και εκθέτει τη χώρα.
Εδώ και δυο μήνες, που όλοι δίνουμε τη μάχη με την πανδημία, κάποιων το μυαλό δεν είναι μόνο στον περιορισμό της νόσου, στις απώλειες της ζωής και στις συνέπειες, αλλά πρωτίστως στα πολιτικά κέρδη και στις ζημιές. Είμαι περήφανος που ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και η μεγάλη πλειονότητα των πολιτικών δυνάμεων της αντιπολίτευσης δεν σκέφτηκαν ούτε συμπεριφέρθηκαν έτσι. Ισχύει όμως το ίδιο για τη κυβέρνηση;
Εδώ και δυο μήνες ο επικοινωνιακός μηχανισμός του Μαξίμου, στην αρχή με τα τρολς του διαδικτύου, αργότερα με τα ακριβοπληρωμένα σε διαφήμιση για τον κορονοϊό ΜΜΕ, αλλά και εσχάτως από τα χείλη του ίδιου του κ. Μητσοτάκη, έχει βαλθεί να μας πείσει ότι αν σήμερα αντικρίζουμε το φως της ημέρας το οφείλουμε στον πολυχρονεμένο μας Πρωθυπουργό. Και αν δεν ήταν η Ν.Δ. στην κυβέρνηση, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ, η χώρα θα είχε καταστραφεί.
Γιατί;
Δεν θέλει γιατί. Οι νόμιμοι ιδιοκτήτες της εξουσίας τα καταφέρνουν πάντα καλύτερα από τους πρόσκαιρους ενοικιαστές. Τι κι αν είναι αυτοί που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία και στα μνημόνια; Τι κι αν αυτοί δεν κατάφεραν με τρία διαφορετικά κυβερνητικά σχήματα να την επαναφέρουν και το κατάφερε ο ΣΥΡΙΖΑ με ρυθμισμένο χρέος και ανακτημένη διεθνή αξιοπιστία;
AP/Petros Giannakouris
Αυτά δεν έχουν καμία σημασία. Σημασία έχει να φανταστούμε «τι θα γινόταν αν» και να ανατριχιάσουμε από τρόμο. Σκέφτηκα λοιπόν σήμερα να μπω στον πειρασμό να αποδεχτώ την πρόκληση και να φανταστούμε «τι θα γινόταν αν». Αν δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ αντιμετώπιζε από θέσεις κυβερνητικές και αυτή την κρίση.
Αν λοιπόν η κορονοκρίση έβρισκε τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση είναι προφανές ότι θα είχαμε και εμείς καραντίνα, όπως σε όλο τον κόσμο. Αλλά στα νοσοκομεία θα είχαμε ήδη 4.000 περισσότερους γιατρούς και νοσηλευτές, γιατί δεν θα είχε παγώσει η προκήρυξη για διορισμούς που είχαμε ήδη προγραμματίσει. Επίσης θα είχαμε πολλές χιλιάδες περισσότερα τεστ, στοχευμένα σε όλο τον πληθυσμό, από τα δημόσια ερευνητικά ιδρύματα και όχι επί το πλείστον από ιδιωτικά κέντρα.
Στα μέσα ατομικής προστασίας θα έμπαινε από τις πρώτες ημέρες διατίμηση, ενώ προτεραιότητά μας θα ήταν η επάρκειά τους στο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό.
Η χώρα μας δεν θα ήταν η τελευταία στην Ε.Ε. σε έκτακτες δαπάνες ενίσχυσης του Δημόσιου Συστήματος Υγείας την περίοδο της κρίσης, όπως πρόσφατα ο ΠΟΥ αποκάλυψε, αλλά με δαπάνες ύψους ενός δισ. ευρώ θα βρισκόταν πολύ ψηλά στον αντίστοιχο πίνακα.
Δεν θα είχαμε υπουργούς να στήνουν «δουλίτσες» εκατομμυρίων τις μέρες της κρίσης. Δεν θα εγκρίναμε τα –ντροπιαστικά για τους επαγγελματίες– προγράμματα ψευτοκατάρτισης τύπου «σκόιλ ελικικού»
Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι θα είχε αξιοποιηθεί εγκαίρως με μέτρα οριζόντια και προληπτικά το μαξιλάρι ρευστότητας των 37 δισ. ευρώ, που με περισσή προνοητικότητα είχαμε δημιουργήσει, προκειμένου να κρατηθεί όρθια η οικονομία σε μια ενδεχόμενη νέα κρίση.
Το εμπροσθοβαρές πρόγραμμα «Μένουμε Ορθιοι» θα υλοποιούνταν από τις πρώτες ημέρες της πανδημίας, παράλληλα με τα υγειονομικά μέτρα προστασίας, ώστε να ανακοπεί η μεγάλη βουτιά της ελληνικής οικονομίας και να έρθει ταχύτερα η ανάκαμψη.
Ο κόσμος της εργασίας και των επιχειρήσεων θα τροφοδοτούνταν ήδη από ένα γενναίο χρηματοδοτικό πακέτο 26 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 14 δισ. θα αφορούσαν άμεσες δημοσιονομικές παρεμβάσεις και τα υπόλοιπα 12 δισ. ενέσεις ρευστότητας μέσω εγγυήσεων δανείων.
Θα είχαμε προχωρήσει σε 8 δισ. χρηματοδότηση για τη στήριξη της εργασίας και όχι της αναστολής των συμβάσεων των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα με την πλήρη μισθολογική και ασφαλιστική κάλυψή τους από το κράτος. Ταυτόχρονα θα στηρίζαμε τους ελεύθερους επαγγελματίες και αυτοαπασχολούμενους με ποσό ανά μήνα ίσο με το 1/12 του περσινού ετήσιου εισοδήματός τους.
Οι φορολογικές και ασφαλιστικές υποχρεώσεις των πληττόμενων επιχειρήσεων θα βρίσκονταν ήδη σε αναστολή για τουλάχιστον ένα εξάμηνο. Δίπλα σε αυτό θα είχαν ανασταλεί οι υποχρεώσεις προς τις τράπεζες για όσο διαρκεί η υγειονομική κρίση. Και θα είχαν δοθεί 3 δισ. μη επιστρεπτέα ενίσχυση στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και στους αγροτικούς συνεταιρισμούς, ενώ θα παρείχαμε εγγυήσεις του ελληνικού δημοσίου ύψους 12 δισ. ευρώ, αντίστοιχα με το πρόγραμμα της ΕΚΤ.
Οπως είχε γίνει ήδη το 2019 έτσι και τώρα, αν ήταν κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ εν μέσω τέτοιας κρίσης θα είχε επεκταθεί η προστασία της πρώτης κατοικίας και θα είχαν απαγορευτεί η πλειστηριασμοί μέχρι το τέλος του έτους τουλάχιστον. Οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα δεν θα επιδοτούνταν ως εν δυνάμει άνεργοι με 533 ευρώ τον μήνα, αλλά θα καταβαλλόταν από το Δημόσιο το σύνολο του μισθού τους και το δώρο Πάσχα.
Οι άνθρωποι του Πολιτισμού δεν θα ήταν αόρατοι. Θα είχαν στηριχτεί αποτελεσματικά όχι μόνο όσοι έχουν ενεργές συμβάσεις, αλλά και όσοι εργάζονται εποχικά. Επιπλέον θα είχε ενεργοποιηθεί με κρατική χρηματοδότηση πρόγραμμα εκατοντάδων πολιτιστικών εκδηλώσεων σε όλη τη χώρα, χωρίς συνωστισμό, και επίσης θα είχε καταρτιστεί ειδικό κοινωνικό πρόγραμμα για τον χώρο του βιβλίου, του κινηματογράφου και του θεάτρου.
Panorama Press
Θα είχαν ληφθεί άμεσα μέτρα για την κοινωνική πρόνοια και αλληλεγγύη ύψους 300 εκατ. ευρώ και θα είχε παραταθεί το επίδομα ανεργίας και ειδικής αποζημίωσης για τους ανθρώπους του τουρισμού, ενώ τώρα θα ήμασταν έτοιμοι να παρουσιάσουμε ειδικά προγράμματα επιδοτούμενου εσωτερικού τουρισμού για να καλύψουν μέρος της απολεσθείσας ζήτησης.
Ταυτόχρονα θα αυξάνονταν κατά 50% τα αναπηρικά επιδόματα και το κοινωνικό εισόδημα αλληλεγγύης. Θα είχε δοθεί ειδικό επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης, ως μέρισμα ύψους 1,5 δισ., για την κάλυψη των εργαζομένων σε επισφαλείς θέσεις εργασίας ή των εργαζομένων με μπλοκάκια, με εργόσημο, αλλά και μη επιδοτούμενων ανέργων.
Θα είχαμε σχέδιο για την αποτροπή κατάρρευσης ή επιθετικών εξαγορών στρατηγικών επιχειρήσεων, με επενδύσεις στο μετοχικό κεφάλαιό τους, ακόμα και μέσω εθνικοποίησης, όμως με αυστηρούς όρους διαφάνειας και, φυσικά, με αντάλλαγμα αντίστοιχο μερίδιο της οικονομικής εισόδου σε αυτές.
Σε ευρωπαϊκό επίπεδο η Ελλάδα θα είχε πρωτοστατήσει στην προσπάθεια για την έκδοση του ευρωομολόγου, όχι μόνο ως ενός εργαλείου άσκησης οικονομικής πολιτικής, αλλά και ως μιας βάσης που θα διαμόρφωνε τις εξελίξεις για το μέλλον της Ευρώπης. Ετσι, όπως και το 2016, είχαμε επιδιώξει και πετύχαμε τη σύγκληση Συνόδου των χωρών του Νότου, για πρώτη φορά στην Αθήνα, έπειτα από δική μας πρωτοβουλία.
Αν ήταν κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ, οι Ελληνες πολίτες θα ήξεραν πόσα κονδύλια έχουν απομείνει στο «μαξιλάρι» που αφήσαμε το καλοκαίρι του 2019 και πού ακριβώς αυτά κατευθύνονται. Και δεν θα πηγαίναμε με τη στρατηγική τού «βλέποντας και κάνοντας», δεν θα κρατούσαμε τα αποθέματα στα ταμεία για να χρηματοδοτηθούν στο τέλος μόνο οι ισχυρές επιχειρήσεις και οι τράπεζες. Ο υπουργός Οικονομικών του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα έδινε καθημερινά μια διαφορετική εκδοχή στις προβλέψεις του για την ύφεση, ούτε θα εφάρμοζε μόλις 6 δισ. δημοσιονομική παρέμβαση για την αντιμετώπιση της κρίσης, δηλαδή μόλις το 3% του ΑΕΠ, λέγοντας ψέματα ότι δίνει 14 δισ.
Ο υπουργός Ανάπτυξης του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα έβγαινε στα κανάλια να ισχυρίζεται ότι με 200 ευρώ ένα νοικοκυριό επιβιώνει για ένα μήνα, ούτε θα ισχυριζόταν ειρωνικά ότι οι φτωχοί πολίτες δεν χρειάζονται ενίσχυση στην καραντίνα γιατί θα γίνουν 300 κιλά... Δεν θα θεωρούσε κανονικότητα την άρση της προστασίας της πρώτης κατοικίας, ούτε θα θεωρούσε ότι οι μακροχρόνια άνεργοι έχουν λεφτά να ζήσουν. Και κανείς από την κυβέρνηση δεν θα αποκαλούσε τις επιχειρήσεις, που έχουν τώρα περισσότερο ανάγκη, ζόμπι, και τους ανθρώπους τους μπαταχτσήδες.
Με μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν θα γινόταν θεσμός η αναστολή στις συμβάσεις εργασίας και δεν θα διακινδύνευαν οι εργαζόμενοι με εκ περιτροπής εργασία τη μόνιμη μείωση του μισθού τους. Δεν θα ήταν μερική, αλλά ολική η απαγόρευση των απολύσεων κατά την επιδημική κρίση, όπως συμβαίνει σε άλλες χώρες, για παράδειγμα στην Ιταλία και τη Δανία. Δεν θα επιτρέπαμε να αλλάξουν οι εργασιακές σχέσεις και δεν θα είχε κοπεί η δέκατη τρίτη σύνταξη, πριν ακόμα από την πανδημία. Οι αγρότες δεν θα εξαιρούνταν από την έκπτωση κατά 25% στις ασφαλιστικές εισφορές και δεν θα υπήρχε παντελής έλλειψη ειδικού σχεδίου για την κρίση στον τουρισμό.
EUROKINISSI/ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ
Τέλος, δεν θα είχαμε υπουργούς να στήνουν «δουλίτσες» εκατομμυρίων τις μέρες της κρίσης. Δεν θα εγκρίναμε τα -ντροπιαστικά για τους επαγγελματίες- προγράμματα ψευτοκατάρτισης τύπου «σκόιλ ελικικού» και δεν θα καθόμασταν με σταυρωμένα τα χέρια να παρακολουθούμε το πάρτι αισχροκέρδειας ιατρικών και παραϊατρικών προϊόντων. Δεν θα κοβόταν το ρεύμα της ΔΕΗ σε φτωχά νοικοκυριά. Δεν θα κόβονταν οι υπερωρίες των γιατρών που έδωσαν τη μάχη στην πρώτη γραμμή. Δεν θα κινδύνευαν τα δημοκρατικά δικαιώματα των πολιτών, η κοινοβουλευτική λειτουργία, αλλά και η ίδια η δημοκρατία, να μπουν σε καραντίνα.
Ολα αυτά είναι βέβαιο πως αν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση θα έδιναν πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες στη χώρα, στην οικονομία, σε όλους μας, να μείνουμε όρθιοι. Θέλω όμως να είμαι απόλυτα ειλικρινής. Δεν θα ήταν όλα ρόδινα. Γιατί αν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, η χώρα δεν θα είχε μια αντιπολίτευση στις κρίσιμες στιγμές σαν την υπεύθυνη αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά θα είχε μια αντιπολίτευση που τη ζήσαμε. Οπως αυτή που έκανε ο κ. Μητσοτάκης, υποδαυλίζοντας τις εξάρσεις του εθνολαϊκισμού στις Πρέσπες και υιοθετώντας τη στρατηγική της τυμβωρυχίας στο Μάτι.
Μια αντιπολίτευση που θα χρησιμοποιούσε όλο το οπλοστάσιο των fake news, τόσο για την πραγματική κατάσταση στη χώρα όσο και για ανύπαρκτες συμπεριφορές στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Θα ζητούσε υστερικά εκλογές εν μέσω πανδημίας, ενώ η πλειονότητα των ΜΜΕ που τον στηρίζουν θα μετρούσαν θάνατο προς θάνατο, ώρα με την ώρα, αναγάγοντας τη δημαγωγία σε κεντρικό αντιπολιτευτικό άξονα.
Θα έστηναν μέτωπο με τους σκληρούς της Εκκλησίας –και δεν θα ήταν η πρώτη φορά- για να μείνουν ανοιχτοί οι ναοί. Ενώ ο διοικητής της ΤτΕ δεν θα έκανε προβλέψεις για έναν εκτός τόπου και χρόνου χαμηλό ρυθμό ύφεσης, αλλά ακριβώς για το αντίθετο. Ισως και να είχε έτοιμη στο τραπέζι μια πρόταση μνημονίου.
Θα είχαμε έναν αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης που δεν θα συνομιλούσε με τον υπουργό Υγείας, όπως έκανα εγώ από την πρώτη στιγμή, αλλά θα ζητούσε μέσω ιαχών την παραίτησή του. Θα έκανε ό,τι είναι δυνατόν για να αποκομίσει πολιτικά οφέλη εν μέσω πανδημίας, όπως έκανε και εν μέσω μνημονίων. Ολα για όλα, για να έρθει πιο κοντά στην εξουσία.
Βεβαίως και τώρα το ίδιο κάνει. Επιχειρεί να αποκομίσει πολιτικά οφέλη εν μέσω της πανδημίας. Ολα για όλα για να μη χάσει την εξουσία. Μόνο που ευτυχώς τώρα όχι με σχέδιο την καταστροφή, αλλά με πολλά επικοινωνιακά σχέδια για να δρέψει τις δάφνες του δήθεν Μωυσή. Αλλά, παρ’ όλα αυτά, χωρίς κανένα σχέδιο απέναντι για τη μεγάλη μεγάλη οικονομική ύφεση που έρχεται.
Αυτά λοιπόν «θα γίνονταν αν» ήταν κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ. Πολύ φοβάμαι, όμως, ότι αυτά που θα γίνουν αν σύντομα δεν φύγει η κυβέρνηση της Ν.Δ. για να αναλάβει τις τύχες του τόπου ξανά μια προοδευτική κυβέρνηση, αυτά που μας περιμένουν δηλαδή, είναι πολύ χειρότερα.
Συνεργείο που εκτελούσε εργασίες στο νηπιαγωγείο Αστακού έμεινε άναυδο στο θέαμα...
Συνεργείο που εκτελούσε εργασίες στο νηπιαγωγείο του Αστακού είδε έκπληκτο στη ταράτσα του κτιρίου να έχει φυτρώσει μια μικρή συκιά.
Όμως η έκπληξη των εργαζομένων έγινε μεγαλύτερη όταν είδαν ότι οι ρίζες της συκιάς είχαν μεγαλώσει εντυπωσιακά, είχαν «σηκώσει» τη μόνωση και είχαν γαντζωθεί σε όλη την οροφή. Ειδικά όταν προσπάθησαν να αφαιρέσουν τις ρίζες, έμειναν με το στόμα ανοικτό αφού είδαν ότι ήταν πολυάριθμες και τεράστιες σε μήκος και έμοιαζαν με ένα γιγάντιο δίχτυ από αυτό που χρησιμοποιούν οι ψαράδες.
Οι περαστικοί έμειναν έκθαμβοι και σχολίαζαν τη δύναμη της φύσης και πως ένα τόσο μικρό δέντρο αναπτύχθηκε χωρίς καθόλου νερό, ούτε καν χώμα και οι ρίζες του έφθασαν σε μήκος να είναι εκατονταπλάσιες φορές από το ύψος του! Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι μόλις ο δήμος Ξηρομέρου έλαβε γνώση του προβλήματος φρόντισε άμεσα για τη λύση του, στέλνοντας συνεργείο το οποίο αφαίρεσε τις ρίζες της συκιάς που είχαν απλωθεί στην ταράτσα του νηπιαγωγείου και υπήρχε κίνδυνος για τη στατική επάρκεια του κτίσματος.
Δεν είναι
οφθαλμαπάτη, είναι πραγματικότητα. Ψαράς στη Νέα Ζηλανδίαέπιασε στα δίχτυα του
ένα ψάρι πέρα για πέρα διάφανο!
Ο… τυχερός ψαράς ονομάζεται Stewart Fraser και όλα
συνέβησαν όταν αποφάσισε να πάει για ψάρεμα με τους γιους του, Conaugh και
Finn, 53 μίλια βόρεια της χερσονήσου Karikari του Βόρειου Νησιού.
Ξαφνικά, είδε κάτι σαν γαρίδα να
κολυμπάει κοντά στην επιφάνεια του νερού.
Το έπιασε κι έμεινε άφωνος με αυτό που είδε! «Ήταν σαν ζελέ, δεν έβλεπα τίποτα
μέσα του εκτός από μια πορτοκαλί σταγόνα κοντά στην ουρά του», είπε στη Daily
Mail.
Ο Fraser παραδέχτηκε πως δεν είχε ξαναδεί κάτι τέτοιο.
Όμως τα διάφανα ψάρια, υπάρχουν.
Ονομάζονται Salpa maggiore, ένα είδος θαλάσσιων ασπόνδυλων, σύμφωνα με την
Deborah Cracknell, κορυφαία ερευνήτρια του Εθνικού Ενυδρείου του Πλίμουθ. Αυτά
τα ψάρια κολυμπούν κυρίως σε κρύες θάλασσες, τρέφονται με πλανκτόν και
θεωρείται πως είναι διάφανα για να προστατεύονται όταν κολυμπούν κοντά στην
επιφάνεια.
Μπορούν να δημιουργήσουν κλώνους του εαυτού τους όταν η τροφή είναι άφθονη και
μπορούν να αυξηθούν πιο γρήγορα από κάθε άλλο πολυκύτταρο πλάσμα
Ενώ οι πτήσεις ιδιωτικών τζετ -που
μεταφέρουν τα εκλεκτά μέλη της πολιτικής και επιχειρηματικής ελίτ του πλανήτη
στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός της Ελβετίας- προβλέπεται φέτος να
φτάσουν τις 1.500, σημειώνοντας νέο ρεκόρ και δείχνοντας πόσο... γραμμένη έχει
η «κορυφή» της ανθρωπότητας τη μόλυνση της ατμόσφαιρας, το φαινόμενο του
θερμοκηπίου και την κλιματική αλλαγή, στην Κίνα κάποιοι φτωχοδιάβολοι πηγαίνουν
με… τα τέσσερα.
Ο λόγος για τους υπαλλήλους μιας εταιρείας
πώλησης καλλυντικών στην πόλη Τένγκζου της ΝΔ Κίνας, που ούτε λίγο-ούτε πολύ
υποχρεώθηκαν από τα αφεντικά τους την προηγούμενη εβδομάδα να… μπουσουλήσουν σε
πολυσύχναστο δρόμο.
Ολοι οι υπάλληλοι ήταν γυναίκες και το δημόσιο μπουσούλημα ήταν η τιμωρία
που τους επιβλήθηκε από τη διεύθυνση επειδή δεν κατάφεραν να πιάσουν τους
ετήσιους στόχους τους! (Βλέπε https://www.youtube.com/watch?v=wMO31fXtYQE).
Ο δημόσιος εξευτελισμός των εργαζόμενων
και η χαμένη τους αξιοπρέπεια, τα ανύπαρκτα δικαιώματά τους, το ολοένα και πιο
στρεσογόνο περιβάλλον των χώρων εργασίας τους, η γενικευμένη ανασφάλεια δεν
είναι βέβαια θέματα που πρόκειται να απασχολήσουν την ελίτ που μαζεύτηκε φέτος
στο Νταβός.
Γι’ αυτά μίλησε χθες -καλώντας τους
παγκόσμιους ηγέτες να πάρουν θέση- ένα σώμα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, η
Διεθνής Οργάνωση Εργασίας (ILO), που συμπληρώνει φέτος 100 χρόνια ζωής.
Στην έκθεσή της «Work for Brighter Future»,
που έδωσε χθες στη δημοσιότητα, η ILO προειδοποιεί για τις σημαντικές αλλαγές
και προκλήσεις που φέρνουν στον κόσμο της εργασίας τεχνολογικά επιτεύγματα όπως
η τεχνητή νοημοσύνη, η αυξανόμενη χρήση ρομπότ, η αυτοματοποίηση της παραγωγής.
Υπογραμμίζει ότι οι δεξιότητες του σήμερα
δεν θα επαρκούν για την κάλυψη των θέσεων εργασίας τού αύριο και ότι οι χαμένες
θέσεις εργασίας ενδεχομένως θα αποδειχθούν πολύ περισσότερες από τις
προβλεπόμενες.
Μόνο στις ΗΠΑ, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις
των Frey-Osborne, το 47% των εργαζομένων αντιμετωπίζει σοβαρό κίνδυνο να
αντικατασταθεί από την αυτοματοποίηση.
O ΟΟΣΑ από την πλευρά του εκτιμά ότι το 9%
των εργαζομένων στις ανεπτυγμένες χώρες διατρέχει υψηλό κίνδυνο εξαιτίας της
αυτοματοποίησης αλλά και ότι το 50%-70% αυτών θα δει ένα μεγάλο μέρος του έργου
τους να αυτοματοποιείται.
Η Παγκόσμια Τράπεζα, τέλος, θεωρεί ότι τα
2/3 των θέσεων εργασίας στον αναπτυσσόμενο κόσμο είναι ευάλωτες απέναντι στην
αυτοματοποίηση.
Το περιβάλλον αυτό διαμορφώνεται σε μια ήδη ζοφερή παγκόσμια αγορά εργασίας:190
εκατ. άνθρωποι είναι άνεργοι, 2 δισεκατομμύρια δουλεύουν στη μαύρη οικονομία,
300 εκατομμύρια αν και εργάζονται κερδίζουν ελάχιστα και ζουν σε καθεστώς
ακραίας φτώχειας.
Την ίδια στιγμή το 36,1% του παγκόσμιου
εργατικού δυναμικού είναι υποχρεωμένο να εργάζεται με υπερβολικά και
εξαντλητικά ωράρια, εκατομμύρια εργαζομένων πεθαίνουν κάθε χρόνο σε εργατικά
ατυχήματα, ενώ το στρες στους χώρους εργασίας εκτοξεύει τις ψυχικές ασθένειες
στα ύψη.
Η αύξηση των μισθών παγκοσμίως παραμένει
πενιχρή -μεταξύ 2016 και 2017 συρρικνώθηκε σε 1,8% από 2,4%-, οι γυναίκες
πληρώνονται κατά μέσο όρο 20% λιγότερο από τους άνδρες, ενώ οι πλούσιοι
γίνονται πλουσιότεροι και η οικονομική ανισότητα είναι μεγαλύτερη από ποτέ.
«Εγγύηση εργασίας»
Η ILO καλεί τους παγκόσμιους ηγέτες να
ευαισθητοποιηθούν επιτέλους υπογράφοντας μια «παγκόσμια εγγύηση της εργασίας»,
η οποία θα διαφυλάττει ευλαβικά ένα επαρκές εισόδημα διαβίωσης για όλους τους
εργαζόμενους, μέγιστα όρια στα ωράρια εργασίας, μέτρα για την καλύτερη ασφάλεια
και προστασία της υγείας, ελευθερία συμμετοχής στα συνδικάτα, δικαίωμα για
συλλογικές διαπραγματεύσεις, απαγόρευση της αναγκαστικής και της παιδικής
εργασίας, καθώς και των πάσης φύσης διακρίσεων.
Με πάνω από τη μισή ανθρωπότητα
ανασφάλιστη, η ILO συστήνει ακόμη την ενίσχυση των συστημάτων κοινωνικής
πρόνοιας σε όλον τον κόσμο και τη δημιουργία ενός παγκόσμια αποδεκτού
δικαιώματος στη διά βίου μάθηση, που θα επιτρέψει στους εργαζόμενους να
αποκτούν ζωτικές δεξιότητες και να επανεκπαιδεύονται αργότερα στη ζωή.
Τέλος, ένα παγκόσμιο σύστημα διακυβέρνησης
που θα υποχρεώσει πλατφόρμες της gig οικονομίας, όπως η Uber και η Deliveroo,
σε σεβασμό των δικαιωμάτων των εργαζομένων τους.
Τον πυροβόλησε πισώπλατα πέντε φορές. Οι τέσσερις σφαίρες βρήκαν το στόχο τους, τραυματίζοντας τον 40χρονο Τζον Λένον θανάσιμα. Απολύτως ήρεμος, ο 25χρονος Αμερικανός Μαρκ Ντέιβιντ Τσάπμαν παρέμεινε στον τόπο του εγκλήματος, έβγαλε το παλτό του και περίμενε την αστυνομία να τον συλλάβει.
Ήταν 8 Δεκεμβρίου 1980, λίγα λεπτά πριν από τις 11 το βράδυ, στη Νέα Υόρκη. Ο Λένονεπέστρεφε στο σπίτι του με τη σύζυγό του Γιόκο Όνο, έπειτα από την ηχογράφηση του προφητικού Walking on Thin Ice για τον επόμενο δίσκο του στο Record Plant Studio.
Έξω από το διαμέρισμα του κτιρίου Ντακότα στη δυτική συνοικία του Μανχάταν και απέναντι από το Σέντραλ Πάρκ, τον περίμενε ο Μαρκ Τσάπμαν, o άνθρωπος που έμελλε να μείνει στην ιστορία ως ο δολοφόνος του Λένον.
Οι δικηγόροι που ανέλαβαν την υπεράσπισή του ισχυρίστηκαν ότι έπασχε από ψυχική διαταραχή και -βασιζόμενοι σε μαρτυρίες γιατρών- ότι βρισκόταν σε παραλήρημα όταν διέπραξε το έγκλημα.
Το 2004 ωστόσο, ο Τσάπμαν ομολόγησε πως ένας από τους λόγους που τον ώθησαν στην εγκληματική αυτή ενέργεια ήταν η επιθυμία του να προβληθεί, καθώς ένιωθε πως μέχρι τότε ήταν ασήμαντος. Καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη με όρο την παροχή ψυχιατρικής φροντίδας. Ο 62χρονος πλέον, Τσάπμαν βρίσκεται στη φυλακή από το 1981, παρά τις εκστρατείες για την αποφυλάκισή του και τις εννέα εφέσεις που έχει ασκήσει.
Λίγες ώρες μετά τη δολοφονία, στην είσοδο του κτιρίου Ντακότα
Τα στοιχεία της κατάθεσής του που διέρρευσαν χρόνια αργότερα στον βρετανικό Τύπο είναι συγκλονιστικά: «Δεν ήταν αφελές ούτε παρορμητικό. Ήταν ένα απολύτως προσχεδιασμένο έγκλημα […] Το είχα σκεφτεί πάρα πολύ καλά, το προετοίμαζα για καιρό. Τρεις μήνες πριν τη δολοφονία, είχα επισκεφτεί το κτίριο όπου βρισκόταν το διαμέρισμά του στο Ντακότα για να ελέγξω τον χώρο. Τόσο αποφασισμένος ήμουν να διαπράξω το έγκλημα […] Προσπαθούσα να κάνω θετικές σκέψεις στη ζωή μου, αλλά έπαθα κατάθλιψη. Έπινα κι απομονώθηκα από τον εαυτό μου, την οικογένεια μου. Είχα τάσεις αυτοκτονίας κι ίσως αυτός ήταν ακόμα ένας λόγος που έφτασα στην απόφαση να σκοτώσω κάποιον. Ίσως απλώς ήθελα να τελειώσουν όλα για μένα. Για άλλη μια φορά θέλω να πω ότι δεν ψάχνω για δικαιολογίες. Ήμουν εκεί, το έκανα, θα μπορούσα να κάνω μεταβολή και να φύγω, όμως είχα κάνει την επιλογή μου. Η λάμψη της δόξας ήταν εκεί. Δεν μπόρεσα να της αντισταθώ. Η αυτοεκτίμησή μου ήταν πληγωμένη. Έψαχνα να βρω διέξοδο…»
Ο δολοφόνος του Λένον
Ο Τσάπμαν είχε πλησιάσει τον Λένον νωρίτερα την ίδια ημέρα ζητώντας του αυτόγραφο.
Στα χέρια του κρατούσε ένα αντίτυπο του δίσκου Double Fantasy στο εξώφυλλο του οποίου του ζήτησε να υπογράψει, ένα αντίτυπο του μυθιστορήματος «Ο Φύλακας στη Σίκαλη» του Τζ. Ντ. Σάλιντζερ (με το οποίο ο Τσάπμαν είχε εμμονή) και κασέτες με τραγούδια των Beatles. Δεν ήταν ο μόνος.
Ο Λένον επέστρεφε στη δισκογραφία και έξω από το διαμέρισμα του τον περίμεναν φανς που ήθελαν αυτόγραφο. Ήταν μια μέρα γεμάτη: Είχε κάνει φωτογράφιση στο διαμέρισμα του για το περιοδικό Rolling Stone με την Annie Leibovitz και στη συνέχεια, είχε δώσει συνέντευξη σε έναν dj από το Σαν Φραντσίσκο.
Η Γιόκο Όνο αμέσως μετά τη δολοφονία του Λένον
… Όπως μετέδιδε το BBC, ο Λένον βρήκε τη δύναμη προτού καταρρεύσει, να κάνει έξι βήματα και να μπει στην είσοδο του κτιρίου. Ο θυρωρός Jose Perdomo κατάφερε να αποσπάσει το όπλο από τον Τσάπμαν. Ο Λένον μεταφέρθηκε αμέσως στο νοσοκομείο Ρούσβελτ. Παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειες των γιατρών, 15 λεπτά μετά τη δολοφονική επίθεση που δέχτηκε, ο Λένον, το ταλαντούχο αγόρι από το Λίβερπουλ που κατέκτησε τον κόσμο, ήταν νεκρό.
Ο πλανήτης πάγωσε στο άκουσμα της είδησης. Στην Ευρώπη, όπου ζούσε η πρώτη γυναίκα του Σύνθια Πάουελ και ο γιος του Τζούλιαν, μαθητής του σχολείου τότε, ήταν ξημερώματα.
Οι Beatles ήταν επίσης, σε κατάσταση σοκ. Ωστόσο, ο Ρίνγκο ήταν ο μόνος που πήγε την επόμενη της δολοφονίας στο διαμέρισμα των Λένον στο Μανχάταν. Δύο ημέρες μετά η σορός του αποτεφρώθηκε στο κοιμητήριο του Φέρνκλιφ, στη Νέα Υόρκη.
Η απώλεια του Τζον Ουίνστον Λένον -του διάσημου Beatle, του ακτιβιστή, του δημιουργού του Imagine και του Give Peace a chance- συγκλόνισε τον κόσμο.
Λέγεται ότι, μέχρι σήμερα, σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά τη δολοφονία του, εκατομμύρια άνθρωποι θυμούνται πού ακριβώς ήταν τη στιγμή που πληροφορήθηκαν την είδηση της δολοφονίας του.
Διάφορες θεωρίες και θεωρίες συνωμοσίας έχουν κατά καιρούς δει το φως της δημοσιότητας, μεταξύ αυτών και το πρόσφατο βιβλίο του John Potash «Drugs as Weapons Against Us. The CIA's Murderous Targeting of SDS, Panthers, Hendrix, Lennon, Cobain, Tupac, and Other Leftists» που υποστηρίζει ότι η CIA παρακολούθησε τους σταρ της μουσικής, καθώς η τεράστια επιρροή τους ήταν ένα είδος πλύσης εγκεφάλου στους νέους Αμερικανούς με στόχο να ακολουθήσουν μια «αριστερή ατζέντα».
Τρεις μέρες πριν από τη δολοφονία του, σε συνέντευξη του (διάρκειας 9 ωρών) στο περιοδικό Rolling Stone, ο Λένον είχε πει: «Δεν με ενδιαφέρει να είμαι ένας νεκρός ήρωας. Αυτό που θέλουν (σ.σ. ο Τύπος και οι κριτικοί) είναι νεκροί ήρωες, όπως ο Σιντ Βίσιους και ο Τζέιμς Ντιν. Δεν με ενδιαφέρει να είμαι ένας νεκρός γ@@@ ήρωας…»
Ο Βραζιλιάνος δεξιός ακραίος επιθετικός ή και μεσοεπιθετικός
Μανουέλ Φρανσίσκο Ντος Σάντος, (Manuel Francisco dos Santos),
γνωστός με το παρατσούκλι Γκαρίντσα (Garrincha),
γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1933, στην πόλη
Πάου Γκράντε του Ρίο Ντε Τζανέιρο. Θεωρείται από
πολλούς ειδικούς του ποδοσφαίρου, ως ο Καλύτερος
Ντριμπλέρ στην ιστορία του αθλήματος! Το όνομα με
το οποίο έγινε γνωστός λέει ήδη πολλά γι΄ αυτόν:
Μανέ, υποκοριστικό του Μανουέλ αλλά και
συνώνυμο του χαζούλη! Γκαρίντσα, από το μικροσκοπικό,
αεικίνητο πουλάκι της οικογένειας των Τρωγλοδυτιδών
που του έμοιαζε. Ο συνδυασμός τους είναι κάτι πολύ
κοινό μεταξύ των οπαδών του ποδοσφαίρου
στη Βραζιλία. Τα παρατσούκλια που απέκτησε μεγάλος
ήταν εξίσου εύγλωττα. Λόγω της τεράστιας
δημοτικότητας του στη Βραζιλία, ήταν επίσης γνωστός
σαν «Alegria do Povo» (Λαϊκή Χαρά), ενώ ένα από
αυτά το χρωστάει στον μεγάλο Βραζιλιάνο ποιητή
και συνθέτη –και οπαδό της Μποταφόγκο– Βινίσιους
ντε Μοράες (Marcus Vinicius de Moraes):
«O Anjo de Pernas Tortas» δηλαδή «Ο Άγγελος
με τα Στραβά Πόδια!»
Το 1958 και το 1962, κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Στη διοργάνωση του 1962, με τον Πελέ έξω όγω
τραυματισμού, οδήγησε την ομάδα στη νίκη
κερδίζοντας τη Χρυσή Μπάλα ως ο Καλύτερος
Παίκτης του τουρνουά, το Χρυσό Παπούτσι ως ο
Κορυφαίος Σκόρερ και ονομάστηκε στην Ιδανική
11άδα της Διοργάνωσης. Το 1994 διορίστηκε στην
Ιδανική 11άδα των Παγκοσμίων Κυπέλλων
Όλων των Εποχών. Η Βραζιλία ποτέ δεν έχασε
έναν αγώνα, ενώ ήταν στην 11άδα της ο Γκαρίντσα
και ο Πελέ! Σε επίπεδο συλλόγων, έπαιξε το
μεγαλύτερο μέρος της επαγγελματικής σταδιοδρομίας
του για την Μποταφόγκο. Στο Μαρακανά, τα
αποδυτήρια της γηπεδούχου ομάδας είναι γνωστά
ως «Γκαρίντσα». Στην πρωτεύουσα Μπραζίλια, το
Εθνικό στάδιο της Μπραζίλια, πήρε το όνομά του
από τον ίδιο. Πιστώνεται ως ο πρώτος που λόγω
των ενεργειών στον αγωνιστικό χώρο, τα
επιφωνήματα “Olé” των ταυρομαχιών,
χρησιμοποιήθηκαν σε αγώνες ποδοσφαίρου!
Το 1999, ήρθε 7ος ως Καλύτερος Παίκτης του
Αιώνα σε ψηφοφορία της FIFA από μεγάλη κριτική
επιτροπή. Είναι μέλος της Παγκόσμιας Ομάδας
του 20ου Αιώνα και εγκαταστάθηκε στο βραζιλιάνικο
ποδοσφαιρικό Hall of Fame!
Προβλήματα εκ γενετής
Στα παιδικά του χρόνια, ο Γκαρίντσα αντιμετώπισε
πολλές αντιξοότητες μέχρι να ακολουθήσει καριέρα
ποδοσφαιριστή. Μεγάλωσε με ένα ελάττωμα.
Η σπονδυλική του στήλη ήταν παραμορφωμένη
εκ γενετής και το αριστερό του πόδι ήταν
κοντύτερο κατά 6 πόντους από το δεξί, που λύγιζε
ελαφρά προς τα έξω. Αρχικά, οι πιθανότητες να
ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο ήταν ελάχιστες.
Χρειάστηκε να κάνει πολλές εγχειρίσεις για να
μπορέσει να περπατήσει. Με το πέρασμα των
χρόνων αδιαφόρησε για τις υποδείξεις των
γιατρών και αποφάσισε να γίνει επαγγελματίας
ποδοσφαιριστής! Χάρις στην επιμονή του,
μετέτρεψε το μειονέκτημα του σε χάρισμα και
έγινε παίκτης παγκόσμιας κλάσης.
Εξελίχθηκε στον μεγαλύτερο ντριμπλέρ στο
παγκόσμιο ποδόσφαιρο και ήταν ανίκητος
στο ένας με έναν. Οι απρόβλεπτοι ελιγμοί
του οφείλονταν σε αυτήν ακριβώς την σωματική
του ατέλεια! Το ξεκίνημα του, ωστόσο, δεν
ήταν εύκολο αφού αρκετές ομάδες τον απέρριψαν
λόγω του προβλήματος που αντιμετώπιζε.
Το 1953 η διοίκηση της Μποταφόγκο πείστηκε
να τον εντάξει στο δυναμικό της.
Γρήγορα, άρχισε να ξεδιπλώνει τις τεχνικές του αρετές με την εκπληκτική ντρίμπλα που διέθετε. Οι κινήσεις του με τα πόδια μπέρδευαν τους αντιπάλους. Τους περνούσε με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο. Οι Βραζιλιάνοι λάτρεψαν το στυλ του που μπορούσε να ξεγελάσει ακόμα και τους καλύτερους αμυντικούς του κόσμου. Ήταν η εποχή που του κόλλησαν το παρατσούκλι «Ο Τσάπλιν του ποδοσφαίρου»! Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην εθνική Βραζιλίας στις 18 Σεπτεμβρίου του 1955 απέναντι στην Χιλή. Συμπλήρωσε 50 συμμετοχές στην «Σελεσάο» έχοντας 12 γκολ στο ενεργητικό του. Υπήρξε βασικό μέλος της Βραζιλίας όταν κατέκτησε το Μουντιάλ στην Σουηδία το 1958. Συμπλήρωσε με την παρουσία του μία πλειάδα αστέρων της Βραζιλίας εκείνης της εποχής όπως οι Ντίντι (Waldyr Pereira «Didi»), Μάριο Ζαγκάλο (Mário Jorge Lobo Zagallo), Βαβά (Edvaldo Jizídio Neto «Vavá») και ο 17χρονος Πελέ (Edson Arantes do Nascimento «Pelé»).
Ενα τσούρμο «προβληματικοί», στην κορυφή του κόσμου!
Η ομάδα της Βραζιλίας το 1958, απαρτιζόταν από λευκούς, μαύρους και μιγάδες. Οι μαύροι παίκτες ήταν τόσο περήφανοι για το χρώμα τους, που ο Ντίντι παραλίγο να αποκλειστεί γιατί η γυναίκα του ήταν λευκή! Πέρα από τις φυλετικές διαφορές της εποχής, ενδιαφέρον είχε ο ιατρικός έλεγχος των 33 παικτών της αποστολής. Στο βιβλίο του «The Beautiful Game», ο συγγραφέας του, Κρις Τέιλορ (Chris Taylor), αναφέρει ότι ο οδοντογιατρός της ομάδας βρήκε 470 (!) χαλασμένα δόντια και χρειάστηκε να κάνει 32 εξαγωγές! Ακόμη, διαγνώστηκαν αναιμία, παράσιτα, σκουλήκια, σύφιλη, και χρόνιες δυσλειτουργίες του πεπτικού. Στο δε ψυχολογικό τεστ στο οποίο υποβλήθηκε η ομάδα, ο Γκαρίντσα πάτωσε με 38/123! Ο ψυχολόγος συνέστησε επίσης να αποκλειστεί και ο νεαρός Πελέ από την αποστολή, γιατί σε τόσο νεαρή ηλικία, « … δεν θα μπορούσε να συμπεριφερθεί με τον απαιτούμενο τσαμπουκά!».
Η ιστορία όμως είχε άλλη γνώμη!
Τα τρία καλύτερα λεπτά στην ιστορία του ποδοσφαίρου
Λίγες μέρες πριν ξεκινήσει το Μουντιάλ του 1958 στην Σουηδία, αυτή η εθνική ομάδα της Βραζιλίας, ένα τσούρμο προβληματικών ανθρώπων σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των γιατρών, ταξίδεψε στην Ιταλία για να δώσει ένα φιλικό προετοιμασίας. Αντίπαλος της ήταν η Φιορεντίνα, η οποία την εποχή εκείνη πρωταγωνιστούσε στο Ιταλικό πρωτάθλημα, έχοντας στη σύνθεση της και έξι Ιταλούς διεθνείς. Δεκαπέντε λεπτά πριν τη λήξη του φιλικού, και ενώ το σκορ ήταν ήδη 0-3 για τους φιλοξενούμενους, ένας Βραζιλιάνος με σπονδυλική στήλη σαν σίγμα τελικό, πήρε τη μπάλα στη δεξιά πλευρά της επίθεσης, προσπέρασε τρεις αμυντικούς και τον τερματοφύλακα με χαρακτηριστική άνεση! Μπροστά στο άδειο τέρμα, περίμενε έναν εκ των αμυντικών να επιστρέψει! Με μια τέλεια προσποίηση τον εξουδετέρωσε ξανά, στέλνοντας τον να πέσει κάτω για δεύτερη φορά και αφού συνειδητοποίησε ότι δεν υπήρχε κάποιος άλλος τρόπος για να διασκεδάσει κι άλλο, περπάτησε με τη μπάλα μέσα στην εστία, την άφησε να περάσει τη γραμμή, για τέταρτη φορά και στη συνέχεια την πήρε στα χέρια και ψύχραιμα έκανε μεταβολή για να πάει να την τοποθετήσει στο κέντρο για τη σέντρα. Ήταν η πρώτη φορά που άνθρωποι εκτός Βραζιλίας, γινόταν μάρτυρες του φαινομένου «Γκαρίντσα», σε μια από τις πιο γνωστές και χαρακτηριστικές παραστάσεις του.
Σε πλήρη αντίθεση με τους άναυδους Ιταλούς που δεν μπορούσαν να πιστέψουν αυτό που έβλεπαν, οι άνθρωποι της εθνικής Βραζιλίας δεν μπορούσαν να αποδεχθούν μια τέτοια ερασιτεχνική και παιδική συμπεριφορά, την οποία κάλλιστα θα μπορούσε να επαναλάβει ο Γκαρίντσα στα παιχνίδια του Μουντιάλ. Κι έτσι ο παίκτης με τα στραβά και ανομοιόμορφα πόδια, που έπασχε εκ γενετής από πολιομυελίτιδα είδε τα πρώτα δυο ματς της διοργάνωσης από τον πάγκο.
Μέχρι που έφτασε η ώρα των Ρώσων.
Σε μια εποχή που ένα μεγάλο μέρος της ενημέρωσης αποτελούταν από φήμες που κυκλοφορούσαν από στόμα σε στόμα, οι Ρώσοι ήταν φόβητρο για κάθε αντίπαλο. Με τον Λεβ Γιασίν (Lev Yashin) στην εστία και παίκτες οι οποίοι χάρη σε σύγχρονες, για την εποχή, μεθόδους προπόνησης φημολογούνταν πως μπορούσαν να τρέχουν ασταμάτητα για 180 λεπτά, αποτελούσαν ένα μεγαθήριο που πήγε στη Σουηδία με ξεκάθαρο στόχο να κατακτήσει το Κύπελλο, έχοντας κερδίσει ήδη δυο χρόνια πριν το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μελβούρνης. Οι αισθητά κατώτεροι σωματικά αλλά και στον τομέα της φυσικής κατάστασης Βραζιλιάνοι πίστευαν ότι δεν είχαν άλλη επιλογή απ’ το να προσπαθήσουν να αιφνιδιάσουν τους αντιπάλους.
Και για να το πετύχουν αυτό, χρειαζόταν και ο Γκαρίντσα.
Το απόγευμα της 15ης Ιουνίου του 1958, η Βραζιλία έκανε σέντρα έχοντας στην ενδεκάδα της για πρώτη φορά τον 25χρονο τότε Γκαρίντσα και τον 17χρονο ανερχόμενο αστέρα Πελέ. Και η ιστορία του Βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου, αλλά και του ποδοσφαίρου γενικότερα, απέκτησε ένα νέο ορόσημο. Τα επόμενα 180 δευτερόλεπτα χαρακτηρίστηκαν από τον ευυπόληπτο Γάλλο δημοσιογράφο Γκαμπριέλ Ονό (Gabriel Honnot) ως «τα τρία καλύτερα λεπτά στην ιστορία του ποδοσφαίρου!».
Στη διάρκεια αυτών των τριών λεπτών, οι Βραζιλιάνοι πρόλαβαν και είχαν δυο δοκάρια, ένα με τον Γκαρίντσα κι ένα με τον Πελέ, ενώ σκόραραν και μια φορά, με τον Βαβά ύστερα από ασίστ του Πελέ. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, στο ίδιο διάστημα ο Γκαρίντσα προσπέρασε τον προσωπικό του αντίπαλο Μπόρις Κουτνετζόφ (Boris Kuznetsov) τέσσερις φορές, ξεσηκώνοντας τους Σουηδούς στην κερκίδα που δεν ήξεραν αν έπρεπε να αποθεώσουν τον Βραζιλιάνο ή να γελάσουν με τους δύσμοιρους Ρώσους. Ένας από τους μεγαλύτερους Βραζιλιάνους συγγραφείς, ο Νέλσον Ροντρίγκεζ (Nelson Rodriguez) περιέγραψε τις στιγμές εκείνες με προτάσεις που τα λένε όλα:
«Πιστέψτε με φίλοι μου: ο αγώνας Βραζιλία-Ρωσία κρίθηκε μετά από μόλις τρία λεπτά. Και σημειώστε ότι η Βραζιλία ήθελε απλά μια ισοπαλία. Αλλά ο Γκαρίντσα δεν πιστεύει στην ισοπαλία. Εκτόξευσε τον εαυτό του στον αντίπαλο σαν σφαίρα που φεύγει από όπλο. Ντρίπλαρε έναν, ντρίπλαρε κι άλλον, ντρίπλαρε ακόμα και το μούσι του Ρασπούτιν. Φίλοι μου, η αποσύνθεση της Ρωσικής άμυνας ξεκίνησε ακριβώς τη στιγμή που ο Γκαρίντσα ακούμπησε για πρώτη φορά τη μπάλα. Φαντάζομαι την τεράστια έκπληξη των Ρώσων μπροστά σ’ αυτό το αγόρι με τα κυκλικά πόδια που πήγε για να ανατρέψει όλες τις αντιλήψεις του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Πως να μαρκάρεις αυτόν που δεν μαρκάρεται; Πως να νιώσεις το ανεπαίσθητο; Σε μια στιγμή αγανάκτησης ο αντίπαλος του κοίταξε τον Γκαρίντσα, κοίταξε τα στραβά πόδια του Γκαρίντσα και κατέληξε: «Δεν υπάρχει!».
Το τέλος του αγώνα βρήκε τους Βραζιλιάνους νικητές μόνο με 2-0, παρ’ ότι καταγράφηκαν περισσότερες από 30 φάσεις στην εστία του Γιασίν, ο οποίος κατάφερε και κράτησε το σκορ σε λογικά επίπεδα. Μετά το παιχνίδι ρώτησαν τον Γκαρίντσα κάτι για τον προσωπικό του αντίπαλο. Δεν είχε ιδέα ποιος ήταν, όπως γενικότερα δεν είχε ιδέα για πολλά πράγματα. Όταν η Βραζιλία νίκησε στον τελικό εκείνης της διοργάνωσης τη Σουηδία, κατακτώντας το πρώτο της τρόπαιο, ο Γκαρίντσα απορούσε προς τι όλος ο χαμός, πιστεύοντας ότι το σύστημα διεξαγωγής ήταν σαν το Βραζιλιάνικο πρωτάθλημα και ότι έπρεπε να αντιμετωπίσουν όλες τις ομάδες και δεύτερη φορά. Παρ’ όλα αυτά τα… μικρο-θεματάκια του, όσοι πρόλαβαν να τον θαυμάσουν να παίζει, συμφωνούν στο ότι δεν έχει υπάρξει άλλος ποδοσφαιριστής που να προκαλεί τόση ανόθευτη χαρά στους ανθρώπους, ανεξαρτήτως ομάδας και εθνικότητας.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, μετά το πρώτο τρόπαιο της Βραζιλίας σε Μουντιάλ, ο Γκαρίντσα γνώρισε την παγκόσμια αναγνώριση. Εξαιτίας του τραυματισμού του Πελέ, στο ξεκίνημα της διοργάνωσης, το βάρος έπεσε σε αυτόν. Ανταποκρίθηκε με επιτυχία και οδήγησε την Βραζιλία στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου για δεύτερη φορά στην ιστορία της. Με τέσσερα γκολ αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης και ψηφίστηκε ο καλύτερος παίκτης του Μουντιάλ. «Από ποιον πλανήτη κατάγεται ο Γκαρίντσα;», αναρωτιόνταν η εφημερίδα της Χιλής "El Mercurio" μετά τον αποκλεισμό της διοργανώτριας χώρας από την Βραζιλία στα ημιτελικά, χάρις στα δύο γκολ του Γκαρίντσα.
Η φήμη του εξαπλώθηκε τόσο στην χώρα του όσο και στο εξωτερικό και αναγνωρίστηκε ως ισάξιος του Πελέ! Από εκείνη τη μέρα του Ιουνίου του 1958, μέχρι το καλοκαίρι του 1966, που αποσύρθηκε από την εθνική, έπαιξε σε 50 παιχνίδια με τη φανέλα της Βραζιλίας στα οποία η «Σελεσάο» έχασε μόνο μια φορά, από την εθνική Ουγγαρίας στο Μουντιάλ της Αγγλίας, σ’ ένα παιχνίδι, στο οποίο αγωνίστηκε παρ’ ότι ήταν τραυματίας και το οποίο έμελλε να είναι και το τελευταίο του! Οι καλές εμφανίσεις του μετριάστηκαν από τον πρόωρο αποκλεισμό της Βραζιλίας στον πρώτο γύρο. Σκόραρε ένα γκολ. Στην καριέρα του σε 12 αγώνες Μουντιάλ έβαλε πέντε γκολ! Όσες φορές συνυπήρξε με τον Πελέ στην ενδεκάδα, η Βραζιλία δεν ηττήθηκε ποτέ!
Σε συλλογικό επίπεδο αγωνίστηκε 12 χρόνια στην Μποταφόγκο. Κέρδισε τρία πρωταθλήματα «Καριόκα» στο Ρίο και δύο πρωταθλήματα Ρίο/Σάο Πάουλο. Σε 579 αγώνες σημείωσε 249 γκολ. Συνέχισε την καριέρα του στην Κορίνθιας κατακτώντας ένα ακόμα πρωτάθλημα Ρίο/Σάο Πάουλο. Έπαιξε στην Ατλέτικο Τζούνιορ της Κολομβίας και την Φλαμένγκο για ένα χρόνο. Ολοκλήρωσε την σπουδαία καριέρα του το 1973 στην άσημη Ολαρία. Σε όλες τις ομάδες, πλην της Μποταφόγκο, είχε ελάχιστες συμμετοχές.
Η άστατη ζωή και το τέλος
Στην προσωπική του ζωή αποδείχτηκε αυτοκαταστροφικός. O «Aγγελος με τα στραβά πόδια» δεν κατάφερε να βάλει "φρένο" στις καταχρήσεις. Ήταν αγράμματος, ψυχολογικά ασταθής, άρρωστα μέθυσος όπως ο πατέρας του και συχνά μπλέκονταν σε καυγάδες. Δεν μπορούσε να διαβάσει τα συμβόλαια που υπέγραφε! Δεν είχε την ικανότητα να διαχειριστεί τα λεφτά που έβγαζε και τις περισσότερες φορές δεν γνώριζε ποια ομάδα αντιμετώπιζε, δεν τον απασχολούσαν καν βασικές λεπτομέρειες του ποδοσφαίρου. Ήταν ο μεγαλύτερος ερασιτέχνης που έπαιξε ποτέ επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Τα λεφτά του τα μοίραζε στις γειτονιές και στις ερωμένες του. Σε ηλικία 19 ετών παντρεύτηκε την Ναΐμ Μάρκες. Μαζί έκαναν οκτώ παιδιά! Συνολικά, απέκτησε δεκατέσσερα, το ένα με μια Σουηδέζα την οποία δεν ξαναείδε ποτέ! Με τις υπόλοιπες γυναίκες στην ζωή του είχε θυελλώδεις σχέσεις. Δεν έδειξε αποφασιστικότητα να αντιμετωπίσει τα προβλήματα του όπως αντιμετώπισε τις δυσμορφίες στο σώμα του. Κινδύνευσε να χάσει την ζωή του σε τροχαία ατυχήματα και σε ένα από αυτά έχασε την πεθερά του.
Η υγεία του είχε κλονιστεί και τα σημάδια κόπωσης ήταν εμφανή προς το τέλος της καριέρας του. Βυθίστηκε σε μια κατάσταση μελαγχολίας από την οποία δεν ανέκαμψε ποτέ. Ο βιρτουόζος Βραζιλιάνος, ο δεύτερος μεγαλύτερος θρύλος που έβγαλε ποτέ, η πιο προικισμένη ποδοσφαιρικά χώρα του πλανήτη, πέθανε στο Ρίο από κίρρωση του ήπατος, στις 20 Ιανουαρίου του 1983 σε ηλικία 49 ετών. Έζησε τα τελευταία του χρόνια της ζωής του ολομόναχος, σε μια κατάσταση μόνιμης μέθης, πάμφτωχος και κατεστραμμένος σωματικά και ψυχολογικά. Η προτομή του βρίσκεται στο στάδιο Μαρακανά (Maracanã Stadium) και το όνομα του έχει δοθεί στο εθνικό στάδιο «Mane Garrincha» της Μπραζίλια. Ο Ουρουγουανός συγγραφέας και δημοσιογράφος, Εντουάρντο Γκαλεάνο (Eduardo Galeano), είχε πει για τον Γκαρίντσα:
«Στην ιστορία του ποδοσφαίρου κανείς δεν έκανε περισσότερο κόσμο ευτυχισμένο!».
Στην ταφόπλακα του είναι χαραγμένη η επιγραφή: «Εδώ αναπαύεται εν ειρήνη αυτός που ήταν η χαρά των ανθρώπων – ο Μανέ Γκαρίντσα».
Σ’ ένα τοίχο εκεί κοντά κάποιος έχει γράψει με σπρέι «Σ” ευχαριστούμε Γκαρίντσα που έζησες!».
Το «Alegria do Povo» (Η χαρά του λαού), έδωσε και τον τίτλο ενός από τα δύο καταπληκτικά ντοκιμαντέρ που γυρίστηκαν για τον Γκαρίντσα. Το άλλο είναι το: «Πελέ, Γκαρίντσα, θεοί της Βραζιλίας». Στο «Youtube», εκτός από τα δεκάδες βίντεο που ανθολογούν τις ντρίπλες του –ενδεικτικοί τίτλοι, καθώς η ντρίπλα είναι διεθνής: «the genius of dribble», «greatest dribbler of all times», «o major driblador da historia do futebol», «le roi de dribble»–, κυκλοφορεί και μια ταινία μυθοπλασίας, το «Estrela Solitaria» (Μοναχικό Αστέρι), βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Ρούι Κάστρο (Rui Castro).
PALMARES
Περίοδος: Σύλλογος (Club), Συμμετοχές (Γκολ)
Επαγγελματική καριέρα
1953–1965: Botafogo de Futebol e Regatas, 614 (245)
1966: Sport Club Corinthians Paulista, 13 (10)
1967: Associação Atlética Portuguesa, 33 (7)
1968: Club Deportivo Popular Junior F.C. S.A. –Κολομβία, 1 (3)
