Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΙΣΤΟΡΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΙΣΤΟΡΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 19 Νοεμβρίου 2023

14 ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΑ ΤΩΝ SIXTIE

https://www.news247.gr/magazine/culture/14-ellinika-sigkrotimata-ton-sixties-kai-oi-agnostes-istories-tous/

ΠΗΓΗ www.news247.gr/magazine

14 ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΑ ΤΩΝ SIXTIES ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥΣ

“Χρυσά” ελληνικά συγκροτήματα των sixties μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του Νίκου Σάρρου.

Όσες φορές και αν είχαμε συναντήσει τον όρο “british invasion” (βρετανική εισβολή) διαβάζοντας την ιστορία των Beatles ή των Rolling Stones, μόνο όταν έπεσε στα χέρια μας το εκπληκτικό βιβλίο-λεύκωμα “Τα ελληνικά μουσικά συγκροτήματα των 60’s” του Νίκου Σάρρου μπορέσαμε να βυθιστούμε κανονικά σε αυτή την ποπ-ροκ ατμόσφαιρα, η οποία “χτύπησε” την πόρτα και της Ελλάδας εκείνη τη δεκαετία. 

Ένας απίστευτος ασπρόμαυρος μικρόκοσμος κρύβεται στις σελίδες του βιβλίου των εκδόσεων Όγδοο – ένα σχεδόν “κινηματογραφικό” σύμπαν, που ξεδιπλώνεται μέσα από 650 σπάνιες φωτογραφίες Ελλήνων μουσικών και συγκροτημάτων του ‘60, τα οποία ποζάρουν σαν να πρωταγωνιστούν σε κάποιο βρετανικό ή αμερικανικό fanzine με την αισθητική των sixties. 

Μιλώντας για “βρετανική εισβολή” αναφερόμαστε στο πολιτιστικό φαινόμενο των μέσων της δεκαετίας του ‘60, όταν ποπ και ροκ συγκροτήματα από το Ηνωμένο Βασίλειο έγιναν δημοφιλή στις Ηνωμένες Πολιτείες. Δηλαδή μια “σύντομη” εισβολή της βρετανικής κουλτούρας στην Αμερική μετά το 1964 – με την Ελλάδα της ίδιας περιόδου να μην αποτελεί εξαίρεση. 

Ο Νίκος Σάρρος κάνοντας μία πολύχρονη έρευνα για το βιβλίο του σκιαγραφεί με πολλές λεπτομέρειες μια εποχή, που σε μας φαντάζει μακρινή και vintage. Εκεί, πολλοί νέοι από μικρές γειτονιές σε όλη την Ελλάδα δημιουργούσαν -με μια κιθάρα το λιγότερο- τα δικά τους μουσικά σχήματα. Και εκεί “γεννήθηκαν” γνωστοί καλλιτέχνες που αργότερα διαμόρφωσαν τη μουσική των επόμενων δεκαετιών.

FORMINX - Από το βιβλίο-λεύκωμα "Τα ελληνικά μουσικά συγκροτήματα των 60’s" του Νίκου Σάρρου ΕΚΔΟΣΕΙΣ OGDOO

ΚΥΡΙΑΚΉ ΣΤΑ ’60S ΜΕ ΠΟΡΤΟΚΑΛΆΔΑ ΣΤΑ “ΜΟΥΣΙΚΆ ΠΡΩΙΝΆ”

Όπως αναφέρει ο Νίκος Σάρρος στο βιβλίο του, περίπου το 1958 αρχίζουν να εμφανίζονται τα πρώτα νεανικά μουσικά συγκροτήματα στην Ελλάδα. Οι περισσότεροι νέοι της εποχής ασφυκτιούν χωρίς ερεθίσματα στην μεταπολεμική Ελλάδα και ψάχνουν διέξοδο. Ελάχιστες, βέβαια, οι ευκαιρίες και τα μέσα για να ακούσουν ξένη μουσική. Λίγο ραδιόφωνο, κάποια ταινία, ένας συγγενής στο εξωτερικό και τα ωδεία. Επιρροές τους ήταν ο Elvis Presley, οι Beatles, οι Rolling Stones, οι Animals, οι Who, ο Cliff Richards, οι Shadows, αλλά και λίγο ιταλικό και γαλλικό τραγούδι. 

Από το 1963-1966, όπως διαβάζουμε στο βιβλίο, έχουμε μια έκρηξη δημιουργίας ελληνικών συγκροτημάτων με “μοντέρνο” ήχο. Παρέες νέων -ακόμα και μαθητών- παίζουν μουσική, γράφουν τραγούδια και κάνουν εμφανίσεις live, έχοντας βρει ευφάνταστα αγγλικά ονόματα για την προώθηση – κυρίως από στόμα σε στόμα – της μπάντας τους. Μιλάμε για περίπου 170 καταγεγραμμένα συγκροτήματα με ονόματα ως επί το πλείστον ξένα, ένας αριθμός πραγματικά εντυπωσιακός. 

Νεανικά κλαμπ άνοιγαν συνεχώς και οι νέοι διασκέδαζαν σε πάρτι σχολείων και πανεπιστημίων, σε συνεστιάσεις, αλλά και στα χαρακτηριστικά για την εποχή κυριακάτικα μουσικά πρωινά – φυσικά χωρίς αλκοόλ –  σε κινηματογράφους, πλατείες και θέατρα των μεγάλων πόλεων.

Εντυπωσιακή ήταν η “εύκολη” μετακίνηση των μουσικών από συγκρότημα σε συγκρότημα, και το γεγονός ότι πολλά από αυτά τα γκρουπ δεν ηχογράφησαν ποτέ τη μουσική τους. Η διάλυσή τους ήταν πολύ πιο απλή υπόθεση, σε σχέση με τα σημερινά δεδομένα, και συνήθως γινόταν όταν κάποιο μέλος έφευγε για τον στρατό, όταν ήθελαν να κάνουν σόλο καριέρα ή όταν έτρωγαν τελεσίγραφα από τους εξαγριωμένους… γονείς τους. 

Μέσα από αυτόν τον αναπάντεχο πλούτο προσώπων, διαλέξαμε 13 ανδρικά συγκροτήματα και ένα αμιγώς γυναικείο, που έκαναν πάταγο εκείνη την αθώα και δίχως social media εποχή. [Με τυχαία σειρά αναφοράς].

BEATNICS - Από το βιβλίο-λεύκωμα "Τα ελληνικά μουσικά συγκροτήματα των 60’s" του Νίκου Σάρρου ΕΚΔΟΣΕΙΣ OGDOO

FORMINX

Κατέκτησε την ελληνική νεολαία κι ας είχε το πιο περίεργο όνομα. Οι “Forminx” (πήραν το όνομά τους από την ομηρική κιθάρα “φόρμιγξ”) δημιουργήθηκαν από τους: Βαγγέλη Παπαθανασίου (μαθητής στη Λεόντειο τότε), Βασίλη Μπακόπουλο, Σωτήρη Αρνή, Θύμιο Πέτρου και Κώστα Σκόκο. Σήμα κατατεθέν του συγκροτήματος έγινε ο ήχος του Hammond, από τα χεράκια του Παπαθανασίου που μόλις “άνοιγε τα μάτια του” στη μουσική. Τα live τους ήταν μοναδικά γιατί αυτοσχεδίαζαν και η μουσική τους παιδεία είχε στοιχεία τζαζ. 

Σημαντική στήριξη πήραν από τον νεαρό τότε δημοσιογράφο και ραδιοφωνικό παραγωγό Νίκο Μαστοράκη, που προωθούσε το συγκρότημα συστηματικά. Υπήρξε και ταινία για το συγκρότημα με τίτλο “Περιπέτειες με τους Forminx” (1965) σε σκηνοθεσία Θόδωρου Αγγελόπουλου, που όμως ολοκληρώθηκε σκηνοθετικά από τον Κώστα Λυχναρά. Σύμφωνα με την έρευνα του Νίκου Σάρρου, η ταινία προβλήθηκε μία φορά από την κρατική τηλεόραση και αγνοείται η τύχη της. Εκεί υπήρχαν και οκτώ καινούργια τραγούδια τους που δεν πρόλαβαν να ηχογραφηθούν. Διαλύθηκαν το 1966.

IDOLS - Από το βιβλίο-λεύκωμα "Τα ελληνικά μουσικά συγκροτήματα των 60’s" του Νίκου Σάρρου ΕΚΔΟΣΕΙΣ OGDOO

METEORS

Δημιουργήθηκαν στα μέσα του 1964 από τον κιθαρίστα Γιώργο Κόκκινο και τον μπασίστα Ηλία Μπάτη, που έμεναν στην ίδια γειτονιά. Αρχικά ήταν instrumental, ενώ μετά από πολλά live το 1964-65 εμφανίζονται στο κλαμπ Κουρσάρος στο Νέο Φάληρο και στο κλαμπ Μουράγιο στο Έδεμ. Στους “Meteors” έκανε το ντεμπούτο της ως τραγουδίστρια (1968-69), η πρόωρα χαμένη Ρένα Παγκράτη, ενώ ένα σύντομο πέρασμα από το συγκρότημα έκαναν και οι Αντώνης Βαρδής από τους Vikings και ο Τάσος Χαμουρτιάδης. Μια ενδιαφέρουσα παρασκηνιακή ιστορία έδεσε τους Meteors με τον Καντάφι. Περίπου! Η μπάντα έπαιζε στα Καμένα Βούρλα στο ξενοδοχείο που έκανε τα ιαματικά μπάνια του τον Σεπτέμβριο του 1969, ο βασιλιάς της Λιβύης, Ιντρίς. Εκεί πληροφορήθηκε το πραξικόπημα του Καντάφι και προκλήθηκε μεγάλη αναστάτωση. Το τέλος της μπάντας γράφτηκε τον επόμενο χειμώνα.

OLYMPIANS

Οι πασίγνωστοι “Olympians” δημιουργήθηκαν στη Θεσσαλονίκη στο τέλος του 1964 με το όνομα “The Brams” από τον κιθαρίστα Κούλη Καλογιαννίδη και τον ντράμερ Δημήτρη Λαζαρίδη. Την μπάντα συμπλήρωσαν οι Σίμος Συμεωνίδης στην κιθάρα, Βαγγέλης Κουτσοτόλης στο σαξόφωνο και Κώστας Μάστορας στην τρομπέτα. Ψάχνοντας τραγουδιστή σε κάποια οντισιόν το 1965, εντάχθηκε στο γκρουπ ο Πασχάλης Αρβανιτίδης, μέλος τότε των “Drugstore Men”. Αργότερα προστέθηκε ο σπουδαίος πιανίστας Άλκης Κακαλιάγκος και αποχώρησαν ο Σίμος και ο Κώστας Μάστορας. Το συγκρότημα γνώρισε τεράστια επιτυχία με τραγούδια τους όπως “Ο Τρόπος”, “Το Σχολείο”, “Συγγνώμη” κ.ά., παρά τις συχνές αλλαγές στη σύνθεσή του. 

Στις 2 Οκτωβρίου 1966, μία μεγάλη συναυλία “μοντέρνων συγκροτημάτων” δόθηκε στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο της Αθήνας, με παρουσιαστή τον Σπύρο Καρατζαφέρη. Η συναυλία που ονομάστηκε Χρυσή Βραδιά, και οι ακροατές θα ψήφιζαν τους καλύτερους. Οι Olympians από τη Θεσσαλονίκη, με το ελληνικό τραγούδι «Τρόπος», πήραν το 78% των ψήφων της αθηναϊκής νεολαίας και σάρωσαν. 

Όταν ο Πασχάλης στρατεύεται στη θέση του έρχεται ο τραγουδιστής Νίκος Παπάζογλου (από τους Ronnie and Those). Η μπάντα διαγράφει μια επιτυχημένη πορεία μέχρι το 1972, ενώ ο “Ο Τρόπος” οδηγεί τα συγκροτήματα να στραφούν σε ελληνικό στίχο.

THE FACES

Οι Faces ξεκινούν το 1964 στο Νέο Ηράκλειο ως “Teachers” από τον Γιώργο Μπουλουγουρά (που τραγούδησε τη “Χαμένη Πολιτεία” το 1984), τον Γιώργο Ζαχάρη και τον Αντώνη Κατουχάκη. Το συγκρότημα το 1969 συνεργάστηκε με τον γνωστό τραγουδιστή Πάνο Κόκκινο, και έγινε η μόνιμη ορχήστρα του, για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ακολούθησαν αδιάκοπες εμφανίσεις στα γνωστά κλαμπ της εποχής, αλλά και σε θέατρα, γήπεδα και ξενοδοχεία. Μάλιστα, το 1970 το συγκρότημα στάλθηκε από την ΥΕΝΕΔ στη Βηρυτό. Εκεί εμφανίστηκαν σε μία εκδήλωση για τον απόδημο ελληνισμό. Έλληνες, ενώ είχαν εμφανιστεί και σε εκπομπή της γερμανικής τηλεόρασης. Διαλύθηκαν οριστικά το 1976.

MGC -Από το βιβλίο-λεύκωμα "Τα ελληνικά μουσικά συγκροτήματα των 60’s" του Νίκου Σάρρου ΕΚΔΟΣΕΙΣ OGDOO

CHARMS

Οι “Charms” που ξεκίνησαν το 1963 από το Κουκάκι ήταν ένα από τα πιο επιτυχημένα συγκροτήματα των ελληνικών sixties. Τα αρχικά μέλη του γκρουπ ήταν οι Γιώργος Στρατής, Γιώργος Μπαλάσκας, Σπύρος Καρούτας και Κώστας Καρύδας. Πολλές αλλαγές και μεγάλος αριθμός live εμφανίσεων συνοδεύει τη φήμη των Charms, από τα μέλη των οποίων ξεκίνησαν διάφορα συγκροτήματα εκείνης της εποχής. Η επιτυχία των Olympians με ελληνικό στίχο και η επιρροή του μάνατζέρ τους Κώστα Τσερώνη έκανε τους Charms στα τέλη του 1966 να στραφούν σε δικά τους τραγούδια (ανάμεσά τους “Το Τρελοκόριτσο” που γνωρίζουμε όλοι). Οι Charmes (με τους Mάικ Ροζάκη, Τέρη Ιερεμία, Γιώργο Στρατή, Κώστα Νικολόπουλο και Πέτρο Πολάτο έγιναν ένα από τα πιο εμπορικά συγκροτήματα των 60s, συμμετείχαν σε κινηματογραφικές ταινίες, ενώ το 1973, κέρδισαν βραβείο στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης, με το “Να μείνουμε πάντα παιδιά”.

THE RADISHES

Ξεκίνησαν στο τέλος του 1965 και ο γνωστός δημοσιογράφος Δημήτρης Κωνσταντάρας, γιος του αξέχαστου Λάμπρου Κωνσταντάρα, έπαιζε μπάσο και τραγουδούσε στο συγκρότημα. Το καλοκαίρι του ‘68 τους βρίσκει σε in μαγαζιά των βορείων προαστίων, ενώ εμφανίζονται και σε εκπομπές του Κώστα Βενετσάνου στην τηλεόραση. Το ‘70 βρίσκονται στην μπουάτ Αυλαία, με Καίτη Χωματά και Μιχάλη Βιολάρη. Χαρακτηριστική είναι η στολή που λάνσαραν και φορούσαν στις εμφανίσεις τους από το 1967 την οποία “εμπνεύστηκαν” βλέποντας την αντίστοιχη στολή από το εξώφυλλο του άλμπουμ “Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band” των Beatles – και έφτιαξαν τη δική τους εκδοχή με αυτά περίπου τα σακάκια. 

CHARMS - Από το βιβλίο-λεύκωμα "Τα ελληνικά μουσικά συγκροτήματα των 60’s" του Νίκου Σάρρου ΕΚΔΟΣΕΙΣ OGDOO

M.G.C.

Οι MGC είναι ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα της εποχής, και με τις περισσότερες ίσως μετακινήσεις μελών προς και από την μπάντα. Σχηματίστηκαν στις αρχές του 1960 και τον Απρίλιο του 1967 έχοντας καθιερωθεί στο χώρο εμφανίστηκαν στη συναυλία των Rolling Stones στο γήπεδο του Παναθηναϊκού – ένα event ορόσημο για τα ελληνικά sixties. Το καλοκαίρι του 1967 εντάσσεται στο σχήμα και ο  Δημήτρης Πουλικάκος, που μόλις είχε έρθει από την Αγγλία και αφήνει το στίγμα του στον ήχο της μπάντας. Πουλικάκος και Δημήτρης Πολύτιμος συνελήφθησαν από τη χούντα και φυλακίστηκαν για μικρό χρονικό διάστημα. Μετά την αποφυλάκισή τους κάνουν περιοδεία, αρνούνται να τραγουδήσουν χορευτικά σουξέ και τελικά το καλοκαίρι του 1969 στις Σπέτσες γράφεται ο επίλογος των MGC – Modern Greek Combo. 

THE U.L.S.

Δημιουργήθηκαν το 1965 από μια παρέα μαθητών. Ανάμεσά τους ο  μεγάλος συνθέτης Σταμάτης Σπανουδάκης στην κιθάρα. Αρχικά έπαιζαν έχοντας από νωρίς δικό τους ρεπερτόριο σε μουσικά πρωινά και χορούς βορείων προαστίων. Με τη μεσολάβηση του Νίκου Μαστοράκη το συγκρότημα ηχογράφησε τέσσερα τραγούδια το καλοκαίρι 1966 στο στούντιο της Columbia για την εταιρεία “Topi”, αλλά ο θάνατος σε τροχαίο δυστύχημα του Γάλλου ιδιοκτήτη της “Topi”, δεν επέτρεψε την κυκλοφορία τους. Την άνοιξη του 1967 πέφτει η αυλαία για την μπάντα.

THE IDOLS

Από τους “The Young Ones” στα μέσα του 1964 προέκυψαν οι “Idols”, που μετά από αλλαγές στη σύνθεση τους και διάφορες ζυμώσεις έκαναν τεράστια εμπορική επιτυχία και έφτασαν μέχρι και τις αρχές της νέας χιλιετίας. Ηλεκτρικό μπάσο έπαιζε ο Ντέμης Ρούσσος (που συμμετείχε στους Beatniks και στους We Five). Οι Idols ήταν μεταξύ των εγχώριων καλλιτεχνών (MGC, Loubogg, We Five, Τάσου Παπασταμάτη και Δάκη) που συμμετείχαν στο κορυφαίο ροκ γεγονός του στη επεισοδιακή συναυλία των Rolling Stones στο Γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. “Τρικυμία στην καρδιά μου”, “Σού ‘δωσα την αγάπη μου”, “Ξαφνικά με αγαπάς”… και έγιναν το κορυφαίο συγκρότημα της χώρας. Ταξίδεψαν στη Γαλλία και στην Ελβετία. Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 (το 1989), το συγκρότημα ξαναδημιουργήθηκε από τους Γιούλη, Παπαβασιλείου, Κωνσταντινίδη και Δημήτρη Κατακουζηνό και Νότη Λαλαΐτη. Ηχογράφησαν το άλμπουμ “Ανταοκτώ”, έκαναν μερικές ρετρό εμφανίσεις και διαλύθηκαν οριστικά, μετά την εμφάνισή τους σαν σπέσιαλ καλεσμένοι στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης το 1991.

THE VIKING

O τότε 14χρονος, μετέπειτα ντράμερ, Γιάννης Πανταζής έμενε το 1964 μεσοτοιχία με το περίφημο κλαμπ Κουρσάρος στο Νέο Φάληρο. Μάλιστα ο ιδιοκτήτης νοίκιασε γι αυτό το λόγο τη μισή αυλή του σπιτιού της οικογένειάς του, οπότε ο νεαρός βρισκόταν συνεχώς περιτριγυρισμένος από μουσικές. Δημιούργησε τους Vikings στους οποίους εντάχθηκε ως μπασίστας αργότερα ο αξέχαστος Αντώνης Βαρδής, που εργαζόταν σε βενζινάδικο της περιοχής. Μετά το ‘66 στο συγκρότημα μπήκαν δύο σπουδαίοι κιθαρίστες: ο Σταύρος Λαδάς (από τους Enemies) και ο Τάσος Χαμουρτιάδης (από τους Strangers), καθώς και ο τραγουδιστής Αντώνης Στεφανίδης. Μεγάλη επιτυχία του συγκροτήματος ήταν το τραγούδι “Francoise” σε μουσική Χαμουρτιάδη και στίχους Στεφανίδη. Το τέλος τους γράφτηκε στις Σπέτσες, προς το τέλος του 1968, όταν οι Vikings παίρνουν δρόμους χωριστούς. 

JUNIORS - Από το βιβλίο-λεύκωμα "Τα ελληνικά μουσικά συγκροτήματα των 60’s" του Νίκου Σάρρου ΕΚΔΟΣΕΙΣ OGDOO

THE JUNIORS

Έπιασαν τον σφυγμό της ροκ αλλά η πορεία τους έληξε άδοξα στην… άσφαλτο. Δημιουργήθηκαν το φθινόπωρο του 1962 από τους 16χρονους συμμαθητές Παρίτση και Βλαβιανό και αρχικά λέγονταν Belmonts. Στο κλαμπ Quinta μαζί με τους Baronetti αποτέλεσαν το πιο hot ανερχόμενο συγκρότημα της εποχής. Λίγο πριν κάνουν ακόμα ένα βήμα στην καριέρα τους δυστυχώς μία βόλτα με το αυτοκίνητο την Κυριακή 10 Οκτωβρίου 1965 εξελίχθηκε σε ανείπωτη τραγωδία. Στην εθνική οδό Αθηνών Λαμίας σε σύγκρουση του Ι.Χ. τους με φορτηγό, έχασαν τη ζωή τους οι Θάνος Σουγιούλ (16 ετών, οργανίστας, γιος του Μιχάλη Σουγιούλ), ο μάνατζερ του συγκροτήματος Γιάννης Κραζούδης, η σύζυγός του Ελένη και η φίλη του γκρουπ Νανά Μπενέτου, ενώ βγήκε από τα συντρίμμια σοβαρά τραυματισμένος ο κιθαρίστας Αλέκος Καρακαντάς. Τον τραυματία Καρακαντά, αντικατέστηκε ο Έρικ, ένας Άγγλος κιθαρίστας, που πολλοί λένε ότι ήταν ο… Έρικ Κλάπτον. Έξι χρόνια μετά τη δημιουργία τους και με το τραγικό συμβάν να έχει ανακόψει την πορεία τους οι Juniors είπαν “αντίο” τον Μάιο του 1968. 

THE CROSSWORDS

Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου ξεκίνησε την καριέρα του ως κιθαρίστας και τραγουδιστής από το συγκρότημα “The Crosswords” που δημιουργήθηκαν στη Νέα Ιωνία το 1966. Στην αρχική τους σύνθεση, εκτός από τον Παπακωνσταντίνου, συμμετείχαν οι Σταύρος Γαΐτης στην κιθάρα, Νίκος Θεοδωράκης στα ντραμς και Γιώργος Μανωλόπουλος στο μπάσο. Πρώτη τους δουλειά – συμφωνα με τον συγγραφέα, ήταν το Liebe στο Νέο Ηράκλειο. Ακολούθησαν πάρτι, μουσικά πρωινά και κινηματογράφους. Σε κλαμπ της Κυψέλης, της Ραφήνας και στη Νέα Φιλαδέλφεια.  Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου είχε πει σε συνέντευξή του για εκείνη την εποχή: «Κάπου κοντά στην προεφηβεία κι ενώ έκαναν την εμφάνισή τους οι Μπιτλς, πήρα μια κιθάρα από τον γείτονά μου, τον Κώστα Παναγόπουλο. Επειδή, όμως, πολύ σύντομα άρχισα να παίζω καλύτερα από εκείνον, μου τη χάρισε. Μαζί με τους υπόλοιπους τρελαμένους των εργατικών πολυκατοικιών φτιάξαμε το συγκρότημά μας: τους Crosswords, τα Σταυρόλεξα”. Το ’69 και ενώ ο Βασίλης στρέφεται στον χώρο των μπουάτ το συγκρότημα διαλύεται.

GIRLS - Από το βιβλίο-λεύκωμα "Τα ελληνικά μουσικά συγκροτήματα των 60’s" του Νίκου Σάρρου ΕΚΔΟΣΕΙΣ OGDOO

THE GIRLS

Το 1965 οι Girls ήταν – αυτοαναφορικά – το μοναδικό γυναικείο συγκρότημα που ηχογράφησε δίσκο στην Ελλάδα. Το αποτελούσαν οι μαθήτριες τότε (1965-1966), Βάσω Έξαρχου (κιθάρα), Γιούλη Καλαποθαράκου (ντραμς-τραγούδι), Μαριάννα Καλαποθαράκου (μπάσο-τραγούδι) και Έφη Πάνια (όργανο).

Κρυφά από τους γονείς τους τα τέσσερα κορίτσια έκαναν πρόβες και αμέσως μόλις ανέβηκαν στη σκηνή στο club Village έγιναν ανάρπαστες. Το 45άρι που ηχογράφησαν περιείχε τα τραγούδια “Hello Beethoven” και “Rocket for the Girls”. Η εμφάνιση των “The Girls” στη “Χρυσή Βραδιά” του Καλλιμάρμαρου (πήραν την 6η θέση) και η αποθέωσή τους από 40.000 και πλέον άτομα, ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για τους γονείς, οι οποίοι περιόρισαν τα κορίτσια, που δεν ξαναεμφανίστηκαν ως συγκρότημα.

LOUBOGG

Το γκρουπ ”The Loubogg” δημιουργήθηκε στα μέσα του 1964 από τον κιθαρίστα Γιάννη Κιουρτσόγλου. Τα μέλη του συγκροτήματος τότε ήταν μαθητές λυκείου, η μουσική τους ροκ και ο στίχος αγγλικός. Το όνομα ”Loubogg” τους το έδωσε ένας Άγγλος φίλος και συμμαθητής τους. Το “loο” στα αγγλικά είναι η “τουαλέτα” και “bog” επίσης θα πει “τουαλέτα”. Και όπως έχει πει και ο Γιάννης Κιουρτσόγλου σε μια συνέντευξή του: “Απλώς κάναμε την ανορθογραφία, εμπνεόμενοι από τους Beatles που έγραφαν ανορθόγραφα τη λέξη beetle, και βάλαμε τα δύο “g”. Ίσως η μεγαλύτερη επιτυχία τους ήταν το τραγούδι ”She’s Cool”.

Σε έναν χορό της Γερμανικής Σχολής τους ανακάλυψε ο Νίκος Μαστοράκης το 1965 και τους έκλεισε συμβόλαιο με την Music Box. Στο τραγούδι ο Νίκος Δαπέρης, με καλή αγγλική προφορά, στο μπάσο ο Κώστας Δαπέρης, στα ντραμς ο Ρένος Γκόσεβιτς. Οι Loubogg συμμετείχαν ως support στη συναυλία των Rolling Stones στο Αλεξάνδρας χωρίς τον Κιουρτσόγλου (που έβλεπε από την κερκίδα), ενώ μετά από απουσία κάποιων μηνών και αφού το σχήμα απέκτησε για τραγουδιστή τον Βλάσση Μπονάτσο, διαλύθηκε οριστικά το ’69. 

ΝΙΚΟΣ ΣΑΡΡΟΣ, “Τα ελληνικά μουσικά συγκροτήματα των sixties. Ένα φωτογραφικό λεύκωμα”.
Η αναθεωρημένη αυτή έκδοση από το Όγδοο, περιέχει και άλλη μια σημαντική καινοτομία.
Σκανάροντας με το κινητό τούς κώδικες QR που βρίσκονται διάσπαρτοι στις σελίδες του βιβλίου, ο αναγνώστης έχει τη δυνατότητα να ακούσει χαρακτηριστικά τραγούδια όλων των συγκροτημάτων που είχαν την τύχη να αποτυπώσουν τη δουλειά τους δισκογραφικά.

Πέμπτη 28 Οκτωβρίου 2021

Δράση του ΕΛΑΝ στην Κεφαλονιά

Κώστας Χαλιώτης – Προσωπικές μαρτυρίες από την δράση του ΕΛΑΝ στην Κεφαλονιά και ιστορίες αποδράσεων


Στο ηχητικό θα ακούσετε μαρτυρία του  Κώστα Χαλιώτη για την απίστευτη περίπτωση του Διονύση Μπαρκά Θιακού αντάρτη του ΕΑΜ που κρυβόταν επί 22 χρόνια . Η οικογένεια όχι μόνο τον είχε για νεκρό αλλά έκανε και τα μνημόσυνά του. Το τραγικό της υπόθεσης ειναι ότι επι 22 χρόνια κρυβόταν επειδή πίστευε οτι καταζητείτο . Μετά απο δικαστική έρευνα του Κώστα Χαλιώτη διαπιστώθηκε ότι δεν υπήρχε εναντίον του καμία κατηγορία. 22 χαμένα χρόνια, μια ολόκληρη ζωή!

 

Αυτές ήταν οι απόκρυμνες παραλίες που κριβόταν τα πλοία και οι βάρκες του ΕΛΑΝ στην Κεφαλονιά.

ΚΡΥΨΩΝΕΣ ΕΛΑΝ στην διάρκεια της φασιστικής κατοχής
Οι ορμίσκοι της ΕΡΥΣΣΟΥ που μεταφερόταν ο οπλισμός με τα πλοία του ΕΛΑΝ
Απο την Ιθάκη ο οπλισμός των ανταρτών μεταφερόταν με τα πλοία του ΕΛΑΝ στην Αιτωλοακαρνανία

Στο video που ακολουθεί θα   ακούσετε τον Κώστα Χαλιώτη να διηγείται για τη δράση του ΕΛΑΝ (του ναυτικού σώματος του ΕΛΑΣ) στην Κεφαλονιά και για την κινηματογραφική απόδραση το 1953 του γραμματέα του ΕΑΜ Κεφαλονιάς Σπύρου Λουκάτου , «μασκαρεμένος» σε σεισμόπληκτο Κεφαλονίτη.

ΣΠΥΡΟΣ ΛΟΥΚΑΤΟΣ

Η αμφίεσή του ήταν έμπνευση του νεαρού τότε ΕΠΟΝίτη Κώστα Χαλιώτη προκειμένου να περάσει από τον ιατρικό έλεγχο και να φυγαδευτεί εκτός Κεφαλονιάς ως τραυματίας σεισμόπληκτος καθώς είχε τις βαρύτατες κατηγορίες του λιποτάκτη και καταζητείτο.

Η αποθέωση της απόδρασης Λουκάτου ήταν ότι όταν έφθασε στο λιμάνι της Πάτρας με το κεφάλι καλυμμένο από γάζες ως….. μούμια για να μην αναγνωριστεί , έγινε πρωτοσέλιδο σε όλες τις εφημερίδες ως βαριά τραυματισμένος επιζών των σεισμών του 1953.

√ Ευχαριστούμε θερμά τον κ. Χαλιώτη για την τιμή να μοιραστεί με τους Αναγνώστες μας μαρτυρίες απο τα πέτρινα χρόνια στο νησί μας και την Ελλάδα.

Ακούστε τον!

ΜΑΚΗΣ ΛΕΚΑΤΣΑΣ

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΣΑΚΑΤΟΣ Αντιφαστικός Αγώνας

Βαγγέλης Σακκάτος : Προσωπικές μαρτυρίες από τον Αντιφαστικό Αγώνα στο Νιοχωρι Ερίσου



Ο Βαγγέλης Σακκάτος 92  ετων , είναι συνταξιούχος δημοσιογράφος και συγγραφέας, κάτοικος στο Νιοχώρι της Ερίσου. Ένα χωριό με μεγάλη ιστορία για την συμμετοχή του στην Εθνική Αντίσταση..

Η δράση του ΕΑΜ στην Κεφαλονιά είναι αρκετά γνωστή. Πραγματικός στρατός με 1.000 άνδρες και γυναίκες έδωσε αποφασιστικά χτυπήματα στους Ιταλούς και Γερμανούς καταχτητές.

Τα στοιχεία που ακολουθούν είναι απο την Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΑ που κυκλοφορούσε στη διάρκεια της φαστικής κατοχής με διευθυντή τον Γιάννη Βούλτεψη  πατερα  της Σοφίας Βούλτεψη Υφυπουργού Μετανάστευσης .

Αυτό όμως που είναι ελάχιστα γνωστό, είναι η δράση του ΕΛΑΝ στην Κεφαλονιά. Το ΕΛΑΝ ήταν το ναυτικό σώμα του ΕΛΑΣ. Εδρα του ΕΛΑΝ στην Κεφαλονιά ήταν η δύσβατη περιοχή του Νιοχωριού της Ερίσου..

Ο Βαγγέλης ΣΑΚΚΑΤΟΣ δείχνει την περιοχή που κρυβόταν τα πλοία του ΕΛΑΝ
ΚΡΥΨΩΝΕΣ ΕΛΑΝ στην διάρκεια της φασιστικής κατοχής

Ακούστε τον Βαγγέλη Σακκάτο να διηγείται την ιστορία του Νιοχωριού και τη δράση του ΕΑΜ και ΕΛΑΝ στον αγώνα κατά των φασιστικών δυνάμεων κατοχής.

√ Ευχαριστούμε θερμά τον κ. Σακκάτο για την τιμή να μοιραστεί με τους Αναγνώστες του kefaloniapress σπουδαιες προσωπικές του αναμνήσεις.

 

ΜΑΚΗΣ ΛΕΚΑΤΣΑΣ

Δευτέρα 23 Ιανουαρίου 2017

ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΓΝΩΣΗΣ

07.01.2017, 08:54 

Διαδρομές της «εθνικής αφύπνισης»

ere2.jpg

Από προεκλογική συγκέντρωση της ΕΡΕ (1963). Η ανάγκη εκσυγχρονισμού του κομματικού λόγου ήταν μάλλον οφθαλμοφανής Από προεκλογική συγκέντρωση της ΕΡΕ (1963). Η ανάγκη εκσυγχρονισμού του κομματικού λόγου ήταν μάλλον οφθαλμοφανής | «Η Καθημερινή» - «Ιστορικό Λεύκωμα» 1963
«Ο φιλελεύθερος κόσμος οφείλει επιτέλους ν’ αφυπνισθεί. Το Κόμμα να αναλάβει ευρύτερες πρωτοβουλίες. [...] Να αρχίσουν Σεμινάρια Ιστορίας, ιδίως της περιόδου 1940-1950»
Γεράσιμος Αποστολάτος (1984)
Aνήμερα των Φώτων, η στήλη αποφάσισε να φωτίσει μια μικρή γωνιά των παρασκηνίων της εθνικόφρονος «διαφώτισης» των μεταπολεμικών χρόνων.
Μέσα από τη διασταύρωση ντοκουμέντων από δύο διαφορετικά αρχεία, επιβεβαιώνεται η συνέχεια ανάμεσα στη δωσίλογη αντιΕΑΜική προπαγάνδα της Κατοχής, τον προπαγανδιστικό μηχανισμό της ΕΡΕ και της χούντας αλλά και την πρόσφατη ανάκληση των εμφυλιοπολεμικών στερεοτύπων από τη στρατευμένη δεξιά ιστοριογραφία.
Επιπλέον, διαπιστώνουμε πως η μοντέρνα ιδέα της λεόντειας «σύμπραξης δημόσιου-ιδιωτικού τομέα» (ΣΔΙΤ), που αναγορεύει σε επιχειρηματική κανονικότητα ό,τι μέχρι πρότινος θεωρούνταν σκανδαλώδης διασπάθιση της δημόσιας περιουσίας, αποτελεί κατά βάση ελληνική επινόηση.
Εχει περάσει, γαρ, μισός αιώνας από τότε που ένας πρωτοπόρος συμπατριώτης μας πρότεινε την εφαρμογή της σ’ έναν παραγωγικότατο τομέα του Δημοσίου: την εθνικόφρονα προπαγάνδα υπέρ των κυβερνήσεων του εθνάρχη Καραμανλή.
Μολονότι το σχέδιό του δεν εφαρμόστηκε τότε, ο ίδιος αξιοποίησε την ίδια συνταγή επί χούντας και μεταπολιτευτικά εξελίχθηκε σε κομματικό και κυβερνητικό στέλεχος της Ν.Δ.
Μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία διέβλεψε, τέλος, ευκρινώς τις προτεραιότητες των νέων καιρών, εισηγούμενος (όχι στο κράτος, πλέον, αλλά στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης) συστηματική παρέμβαση στην ιστοριογραφία της δεκαετίας του 1940.
Για την ανασύσταση αυτής της πρωτοπόρας διαδρομής, αλλά και για τις εκλεκτικές γενεαλογικές συγγένειες που αυτή καταδεικνύει, αποκαλυπτικά είναι τα έγγραφα που δημοσιεύουμε στις επόμενες σελίδες.
Τα πρώτα δύο, η εισήγηση του διαφημιστή Γεράσιμου Αποστολάτου προς την κυβέρνηση της ΕΡΕ κι ένα σύντομο βιογραφικό σημείωμά του, προέρχονται από το προσωπικό αρχείο του Τρύφωνα Τριανταφυλλάκου, υφυπουργού Προεδρίας του Καραμανλή (1959-61) και Δημοσίων Εργων επί Ιωαννίδη (1973-74), που φυλάσσεται στο ΕΛΙΑ.
Το τρίτο έγγραφο, μια εισήγηση του Αποστολάτου το 1984-1985 προς την ηγεσία της Ν.Δ., εντοπίστηκε στο αρχείο Κωνσταντίνου Τσάτσου, στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη (φ.75.2).

«Ως ιδιωτική επιχείρησις»

Η πρώτη σελίδα της εισήγησης Αποστολάτου Η πρώτη σελίδα της εισήγησης Αποστολάτου | ΕΛΙΑ





































Το πρώτο έγγραφο συντάχθηκε μεταξύ 1959 και 1961, στο απόγειο της παρακρατικής κινητοποίησης κατά του «εσωτερικού εχθρού».
Η μνεία του φιάσκου της «Ελληνικής Επιμορφωτικής Εταιρείας», μετωπικού σχήματος της Γενικής Γραμματείας Τύπου και της ΚΥΠ, επιτρέπει μάλιστα να χρονολογήσουμε τη σύνταξή του προς τα τέλη της περιόδου.
Ο Αποστολάτος προτείνει στην κυβέρνηση Καραμανλή τη «δημιουργία εντυπώσεως περί εγκαταλείψεως» της κρατικά οργανωμένης φιλοκυβερνητικής προπαγάνδας, μέσω της ανάθεσης αυτής της τελευταίας σε φαινομενικά ιδιωτικό φορέα.
Μεταξύ άλλων, υποστηρίζει, μια τέτοια λύση θ’ απαλλάξει τους ιθύνοντες και «από της τροχοπέδης των Δημοσίων Υπηρεσιών, Γεν. Λογιστηρίου κτλ.».
Προς αποφυγή «παρεξηγήσεως», ξεκαθαρίζει ότι δεν ζητά τη δουλειά για λογαριασμό της «κερδοσκοπικής» προσωπικής εταιρείας του.
Αντί γι’ αυτό, προτείνει τη «δημιουργία Σωματείου περιλαμβάνοντος εις το καταστατικόν ειδικάς διατάξεις, αποκλειούσας ευρείαν συμμετοχήν μελών και με πλήρη έλεγχον της εκάστοτε Γεν. Συνελεύσεως», όπου το πρόσταγμα θα έχει μια «ισχυρά και ευέλικτος Γραμματεία υπό έμμισθον Γεν. Διευθυντήν».
Ο τελευταίος (δηλαδή ο ίδιος) θα προσληφθεί «επί συμβάσει εις άλλην υπηρεσίαν Δημοσίου Δικαίου», θα παίρνει «κατ’ ευθείαν εντολάς από τον Υφυπουργόν Προεδρίας Κυβερνήσεως» και «θα έχει δυνατότητας ευρέων πρωτοβουλιών», περιβαλλόμενος για «λόγους κύρους» με κάποιο δημόσιο τίτλο «άνευ ουσιαστικού περιεχομένου».
Σε κάθε περίπτωση, τονίζει, «προς πλήρη επιτυχίαν της προσπαθείας θα πρέπει να γίνη δεκτός απολύτως ο θεσμός του “Ενός Διευθύνοντος”, ως εάν επρόκειτο περί ιδιωτικής επιχειρήσεως».
Οι μελλοντικές δραστηριότητες αυτού του «σωματείου» θα κάλυπταν μια ευρύτατη γκάμα, από το χαρτζιλίκωμα δημοσιογράφων, «οργανωμένα ρεπορτάζ εις τον Τύπον» και συστηματική «επιστολογραφία περί Ελλάδος» σε ξένα έντυπα, μέχρι «συντονισμόν της διαφωτιστικής δράσεως εθνικοτοπικών συλλόγων των Αθηνών».
Για τη χρηματοδότηση του εγχειρήματος προτείνει τη διάθεση κονδυλίων από τράπεζες, δημόσιους οργανισμούς, τις ένοπλες δυνάμεις και τα σώματα ασφαλείας, την (ελεγχόμενη) ΓΣΕΕ, Επιμελητήρια, ΑΕΙ, την ΕΣΗΕΑ κ.λπ. – αλλά και «δυνατότητα συμμετοχής μη κρατικών υπηρεσιών» όπως η Ενωση Βιομηχάνων, το Χρηματιστήριο, η Αθηναϊκή Λέσχη, η «Ολυμπιακή» του Ωνάση ή η ζυθοποιία «Φιξ».

Το δωσίλογο παρελθόν

Ο Γεράσιμος Αποστολάτος και το αποκαλυπτικό (αυτο)βιογραφικό του σημείωμα Ο Γεράσιμος Αποστολάτος και το αποκαλυπτικό (αυτο)βιογραφικό του σημείωμα | «Αντί» 18/10/1975 - ΕΛΙΑ
Το βιογραφικό σημείωμα που συνοδεύει την πρόταση έχει δύο σκέλη.
Αφ’ ενός, υπενθυμίζει την αντικομμουνιστική δράση του εισηγητή επί κατοχής και την ενεργό συμμετοχή του στον «συμμοριτοπόλεμο» ως αδιάσειστα τεκμήρια εθνικοφροσύνης.
Αφ’ ετέρου, παραθέτει έναν ορυμαγδό από ιδιότητες και ηχηρούς τίτλους, απροσδιόριστου συχνά περιεχομένου.
Κάποιες απ’ αυτές, όπως η σχέση του με τη δική του εταιρεία, μνημονεύονται πολλαπλά με διαφορετικές διατυπώσεις.
Αρκετά εύγλωττη είναι επίσης η αποσιώπηση των τίτλων των εννέα περιοδικών που ισχυρίζεται πως «εκδίδει και διευθύνει»· από μονόστηλα της εποχής γνωρίζουμε μόνο ότι διεύθυνε το έντυπο «Ελλάς-Ισραήλ».
Αν κάτι προκύπτει με βεβαιότητα από το βιογραφικό, αυτό είναι οι κατά καιρούς κρατικές ή ημικρατικές θέσεις κι εργολαβίες του στο ΓΕΣ, το ραδιόφωνο και το Βασιλικό Ιδρυμα.
Εξαιρετικά αποκαλυπτική αποδεικνύεται απεναντίας η συνοπτική αναφορά στην κατοχική δράση του ως «επί κεφαλής οργανώσεως εθνικοφρόνων Νέων εις Κεφαλληνίαν» και «μέλος της συντακτικής Επιτροπής της εθνικής εφημερίδος “ΑΦΥΠΝΙΣΙΣ”» · δραστηριότητα για την οποία, προσθέτει, «εδιώχθη απηνώς υπό των κομμουνιστών, υπό των οποίων κατεζητείτο και κατεδιώκετο επί εξάμηνον».
«Αφύπνισις» ονομαζόταν η εφημερίδα που εξέδιδε το καλοκαίρι του 1944 η δωσιλογική «Πατριωτική Οργάνωσις Κεφαλληνίας» (ΠΟΚ), νεοσύστατος ένοπλος σχηματισμός με διακηρυγμένο σκοπό «την επαναφοράν της τάξεως και ασφαλείας στο νησί» και την αιματηρή καταστολή του ΕΑΜικού κινήματος σε συνεργασία με τις κατοχικές αρχές.
Οι μονάδες της συγκρότησαν το τοπικό ισοδύναμο των Ταγμάτων Ασφαλείας συνοδεύοντας τη Βέρμαχτ στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις, επιβάλλοντας απαγορεύσεις κυκλοφορίας, μοιράζοντας άδειες οπλοφορίας, συλλαμβάνοντας πατριώτες και συμμετέχοντας σ’ εκτελέσεις.
Ως «ένοπλον οργάνωσιν των εθνικώς φρονούντων Ελλήνων, αποφασισμένη να ξεκαθαρίση το νησί από τις μπολσεβίκικες ληστοσυμμορίες» την υμνούσε στις προκηρύξεις του ο Γερμανός στρατιωτικός διοικητής, αντισυνταγματάρχης Σπιτέλερ (αναλυτικά: Σπύρος Λουκάτος, «Τα χρόνια της ιταλικής και γερμανικής κατοχής και της εθνικής αντίστασης στην Κεφαλονιά και την Ιθάκη», τ.3ος, Αθήνα 1991, σ.238-84 & 420-72).
Η εφημερίδα που εξέδιδαν ο Αποστολάτος και οι συνεργάτες του «κυκλοφορούσε ευρύτατα στο νομό με τη βοήθεια των Γερμανών» (όπ.π., σ.247).
Για το περιεχόμενό της, αποκαλυπτική είναι η τακτική αναπαραγωγή των επίσημων «αστυνομικών δελτίων» για τις συλλήψεις «αναρχικών στοιχείων», με τη διευκρίνιση μάλιστα ότι δημοσιεύονται «όσα μόνον στοιχεία επιτρέπει η μέχρι τούδε πρόοδος των ανακρίσεων» (σ.456-9).
Εξίσου εύγλωττες είναι οι απειλές της προς όσους δημοσίους υπαλλήλους «ηυνόησαν» το ΕΑΜ (σ.449), η απαίτηση «αποκοπής των καρκινωμάτων» του κλήρου που μετείχαν στην Αντίσταση (σ.467) αλλά και η διακήρυξή της, εν μέσω Κατοχής (5/8/1944), ότι στην αναμέτρηση «του στρατοπέδου των ανθρώπων της τάξεως και του Νόμου» με «το στρατόπεδον των ληστών και των σφαγέων» του ΕΛΑΣ δεν ήταν επιτρεπτή η παραμικρή ουδετερότητα (σ.445).
Ο δωσίλογος χαρακτήρας του εγχειρήματος εξηγεί την ολοσχερή εξαφάνιση αυτής της προϋπηρεσίας, όχι μόνο από τα μεταγενέστερα δημόσια βιογραφικά του Αποστολάτου (στην ιστοσελίδα π.χ. του Ιδρύματος Καραμανλή ή στο Who is Who του Δημοσθένη Κούκουνα), αλλά κι από τις αναμνήσεις του πράκτορα της βρετανικής SOE Θέμη Μαρίνου για την Κεφαλονιά του 1944, που ο ίδιος εξέδωσε και προλόγισε («Με οδηγό την αλήθεια...», Αθήνα 1994).
Ο Αποστολάτος σκιαγραφείται εκεί σαν ένας απλός νέος που «χρησιμοποιήθηκε από τη Συμμαχική Στρατιωτική Αποστολή για παροχή πληροφοριών και διανομή αντιναζιστικών προκηρύξεων» σε Γερμανούς φαντάρους, δίχως την παραμικρή σύνδεση με την ΠΟΚ ή το έντυπό της (σ.89-90).

Από την ΕΡΕ στη χούντα

Συλλαλητήριο της Ν.Δ. «για τον σεβασμό της δημοκρατίας» (5/4/1985) Συλλαλητήριο της Ν.Δ. «για τον σεβασμό της δημοκρατίας» (5/4/1985) | Τ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ
Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, η παραπάνω ρηξικέλευθη εισήγηση έμεινε τελικά ανεφάρμοστη.
Κάποια ψίχουλα από το τραπέζι της παρακρατικής προπαγάνδας διατέθηκαν βέβαια και στον φιλόδοξο διαφημιστή μας: σύμφωνα με τον επίσημο «κατάλογο παραληπτών των μυστικών κονδυλίων του υπουργείου Εξωτερικών» που δημοσιοποίησε το 1964 η κυβέρνηση Παπανδρέου, ο Γεράσιμος Αποστολάτος εισέπραξε επί ΕΡΕ ένα ταπεινό πεντοχίλιαρο – σταγόνα στον ωκεανό, δηλαδή, σε σχέση με τις 411.800 δρχ. που διαχειρίστηκε την ίδια εποχή ο διπλωμάτης Πέτρος Μολυβιάτης ή τις 36.000 δρχ. που δόθηκαν στον μελλοντικό πραξικοπηματία Νικόλαο Μακαρέζο («Ελευθερία» 17/12/1964, σ.7).
Σαφώς αποδοτικότερο υπήρξε το συμβόλαιο που ο Αποστολάτος απέσπασε το 1971 από τη χούντα, για την προβολή της στο εξωτερικό.
Σύμφωνα με εμπεριστατωμένο ρεπορτάζ του περιοδικού «Αντί» (18/10/1975, σ.14-16), η επιτροπή εορτασμού της 150ετηρίδας του 1821 -με πρόεδρο τον Παττακό- τού ανέθεσε, ύστερα από δική του εισήγηση, την αποστολή 800.000 «πολυτελών» επετειακών καρτών «εις επιλεγησομένας οικογενείας Ευρωπαίων αγροτών, επιστημόνων, βιομηχάνων κ.λπ.».
Το σχετικό συμβόλαιο πρόβλεπε την είσπραξη από τον Αποστολάτο «εργολαβικού ανταλλάγματος» 7,5 δρχ. για κάθε κάρτα, τα δε έξοδα καλύφθηκαν με υποχρεωτική εισφορά 10 δρχ. από κάθε αγρότη μέσω ΑΤΕ, βάσει απόφασης του διορισμένου Δ.Σ. της ΠΑΣΕΓΕΣ.
Οι επίμαχες κάρτες έφεραν την επιγραφή «αγώνες για ελευθερία», συνδύαζαν τον Παρθενώνα με το «πουλί» της χούντας και καλούσαν τους αποδέκτες να επισκεφθούν «το λίκνο του Δυτικού Πολιτισμού και των ανωτάτων ανθρωπίνων ιδεωδών».

Από το κράτος στο κόμμα

Δείγματα ημιεπίσημης αντικομμουνιστικής, επίσημης κυβερνητικής και φαιάς προεκλογικής προπαγάνδας της ΕΡΕΑΡΧΕΙΟ Τ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ
Οπως και τόσοι άλλοι ελάσσονες συνεργάτες της εθνοσωτηρίου, ο Γεράσιμος Αποστολάτος ουδέποτε λογοδότησε, φυσικά, γι’ αυτές τις μπίζνες.
Εξελέγη αντίθετα βουλευτής της Ν.Δ. το 1974 και το 1977, χρημάτισε δε υφυπουργός Κοινωνικών Ασφαλίσεων μεταξύ 1977 και 1981 και πρόεδρος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού το 1989-1991.
Ως βουλευτής, πρωτοστάτησε στην απάλειψη μιας συνταγματικής διάταξης που απαγόρευε την κατάληψη δημόσιων θέσεων από μέλη της τέως βασιλικής οικογένειας («Κήρυξ» 6/6/1975).
Το κυριότερο όμως έργο του υπήρξε η σύσταση, τον Δεκέμβριο του 1984, μιας Εταιρείας Μελέτης της Ελληνικής Ιστορίας (Ε.Μ.Ε.ΙΣ.) με σκοπό «την έκδοση βιβλίων και φυλλαδίων, την ενίσχυση τέτοιων εκδόσεων, δημοσιεύσεις σε εφημερίδες και περιοδικά (αυτοτελείς ή απαντήσεις σε δημοσιεύματα άλλων και κριτική τους), καθώς και τη συλλογή προσωπικών μαρτυριών σε πανελλήνια κλίμακα».
Μεταξύ των ιδρυτικών μελών της συγκαταλέγονται γόνοι αντικομμουνιστών της Κατοχής, ο πρώην πράκτορας της SOE Θέμης Μαρίνος αλλά κι ένας Βρετανός διπλωμάτης, μετέπειτα πρέσβης του Λονδίνου στην Αθήνα (Michael Llewellyn-Smith).
Για το πολιτικό σκεπτικό που υπαγόρευσε αυτή την κίνηση, αποκαλυπτικό είναι το τρίτο ντοκουμέντο του σημερινού μας αφιερώματος: μια επιστολή του Αποστολάτου προς την ηγεσία της Ν.Δ., συνταγμένη την ίδια ακριβώς εποχή, με την οποία εισηγείται τη διενέργεια σεμιναρίων Ιστορίας της δεκαετίας του 1940 και τη συστηματική ενθάρρυνση της «κυκλοφορίας και διάδοσης ιστορικών βιβλίων» για τη δεκαετία του 1940 μεταξύ της οργανωμένης βάσης του κόμματος, ως προϋπόθεση για την ανάκτηση της ιδεολογικής ηγεμονίας.
Οπως συνηθίζεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις, η επιχειρηματολογία του κατασκευάζει ένα εξωπραγματικό (και συνεπώς εύκολα κατεδαφίσιμο) σκιάχτρο της αντίπερα όχθης, προκειμένου ν’ αφομοιωθεί ευκολότερα η βασική ιδέα:
«Είναι απαράδεκτο να κυκλοφορούν τα “Απομνημονεύματα του Μάρκου Βαφειάδη” σε 70.000 αντίτυπα και βιβλία φιλελεύθερου ιδεολογικού και ιστορικού περιεχομένου να περιορίζονται σε 700-800 αντίτυπα».
Μια συμπληρωματική εικόνα της ίδιας ζύμωσης αποτυπώνεται στην πάλη γραμμών που διεξήχθη την ίδια εποχή στις σελίδες της «Καθημερινής (28/7-30/8/1984), ανάμεσα στον Θέμη Μαρίνο και τον δημοσιογράφο Γιάννη Βούλτεψη, στενό συνεργάτη του Μητσοτάκη, γύρω από την ιστορική μάχη της Αμφιλοχίας που έδωσε ο ΕΛΑΣ με τους Γερμανούς και τους Ελληνες συνεργάτες τους (12-13/7/1944).
Ο μεν Μαρίνος κατήγγειλε τον επίσημο εορτασμό της ως «επαίσχυντη γιορτή του μίσους» που τιμά μια «εγκληματική αντεθνική ενέργεια» (τον φόνο των ντόπιων συμπολεμιστών της Βέρμαχτ), ενώ ο Βούλτεψης, που πολέμησε αυτοπροσώπως εκεί ως ΕΛΑΣίτης, τον υπερασπίστηκε ρητά.
Η ενδονεοδημοκρατική εκείνη κόντρα έληξε, ως γνωστόν, με πανηγυρική νίκη της «εθνικής συμφιλίωσης» και πάνδημη αναγνώριση της πατριωτικής δράσης του ΕΑΜ.
Οπως έμελλε όμως τελικά ν’ αποδειχτεί, πίσω είχε η εθνική «αφύπνισις» την ουρά...

«Η εθνική διαφώτισις μέσω ιδιωτικού φορέως»

Αρχείο Τρ. Τριανταφυλλάκου (ΕΛΙΑ), φ. «Υπηρεσία Πληροφοριών» Νο.3

Από την «Αφύπνισιν» στον «Ορίζοντα»


Μια «φαρέτρα γνώσεων» για τη Ν.Δ.

Αρχείο Κ. Τσάτσου (Γεννάδειος), φ.75.2